Sen Gittin Ya Şiiri - Ali Saye

Semaya çatlak düştü bu gece,
Göğsümün üstüne devrildi bütün karanlıklar.
Sanki dünya, beni taşımaktan yorulmuş gibi
Ayaklarımın altından çekildi topraklar.

Bir volkan büyüyor içimde usul usul,
Köz olmuş nefesimden taşan öfkeyle.
Hem sevdanın yangını kavuruyor içimi,
Hem kırgınlığın pas tutmuş hançeriyle.

Kirpiklerimden düşen her damla
Bir kuyunun dibine gömülüyor sessizce.
İnsan bazen ağlamıyor aslında,
İnsan; içinden eksiliyor gizlice…

Bakışlarım kan revan şimdi,
Dokunsan parçalanacak bir cam kadar ince.
Yıllardır sırtımda taşıdığım yalnızlık
Bir mezar taşı gibi çöktü omuzlarıma sinsice.

Öyle çok sustum ki hayata karşı,
Sessizliğim bile yoruldu artık.
İçimde çırpınan o eski çocuk
Kendi sesine yabancı kaldı artık.

Bir zamanlar umut diye sardığım ne varsa
Avuçlarımda dağıldı kum misali.
Ne dost kaldı omzumda,
Ne de adımı güzel söyleyen biri…

Geceler desen, ayrı bir mahşer.
Her köşesinde başka bir anı pusuda.
Uyku bile uğramıyor gözlerime,
Yastığım sürgün yemiş bir liman gibi soğuk aslında.

Sokak lambaları boynunu eğiyor geçerken,
Şehir bile tanımıyor artık yüzümü.
Kalabalıkların ortasında kaybolmuşum,
Kimse duymuyor içimde kopan o çığlığı.

Ne çok kırılmışım meğer fark etmeden,
Ne çok eksilmişim herkesi tamamlarken.
Birilerini mutlu edeyim derken yıllarca
Kendi içimde yıkılmışım sessizce.

Şimdi aynalar bile bakmıyor yüzüme,
Çünkü gözlerimde dinmeyen bir kıyamet var.
Her bakışımda yarım kalmış dualar,
Her susuşumda bin parçalık vedalar var.

Sen gittin ya…
Bir şehir sustu ardından.
Kuşlar başka göklere kaçtı,
Deniz bile çekildi kıyılarımdan.

Ben seni öyle derin sevdim ki;
Adını anınca değişirdi mevsimler.
Kalbim, senin geçtiğin sokaklarda
Çocuk gibi peşinden koşardı gecelerce.

Ama sen…
Bir yabancı kadar uzak,
Bir kış kadar soğuk baktın bana.
Sanki hiç dokunmamış gibi ellerime,
Sanki hiç yaşamamışım kalbinde…

Şimdi içimde büyüyen şey aşk değil artık,
Küllerinden doğrulan eski bir yangın.
Ne sönebiliyor tam anlamıyla,
Ne de bırakıyor yaşamayı insanın.

Göğsümde ağır bir enkaz taşıyorum,
Her nefes biraz daha batıyor içime.
Ve ben hâlâ
Sana çıkıyor diye yürüdüğüm bütün yolların
Aslında kendime sürgün olduğunu öğreniyorum…

Bir gün gelir de olur ya,
Ben bu sessizliğin içinde kaybolursam;
Bil ki ardımda bıraktığım şey
Sadece yarım kalmış bir aşk olmayacak…

Bir adamın içine gömdüğü
Bütün çığlıklar yankılanacak gecelerde.
Ve sen hangi kalbe sığınırsan sığın,
Bir yerlerde mutlaka
Benim kırılmış sesime benzeyen bir hüzün duyacaksın…