Selahattin Yetgin Şiirleri - Şair Selaha ...

Kuru dallar bir çiçek dökümünden sonra
Açmış kollarını, taşıyabildiğince kara,
Üşüten bir soğukla iç içe, birlikte,
Kararsız bir salıncak gibi, sallanır durur.

Yollar çocukları taşır, kahırlı ve ürkek,

Korkak bir gün sızıntısı var ellerimin çizgilerinde
Ruhum tavsız bir gecenin girdabında çelişkide
Bedenimin suyunu tutuştururken ah ellerin
Aykırı bir sevdanın gitme/kal arifesindeyim

Kendi haremin ıssız yurdunda aşk arıyorum

Yüreğine tüneyen bütün kuşların sesini dinliyorum
Güneşler topluyorum ellerinden, gözlerini içiyorum
Göğsündeki geniş topraklara ölümsüz güller ekiyorum
Kökünü şiirlerime ver gülüm, cemrelerini bekliyorum

Gecenin günle öpüştüğü yerde bütün yalnızlıklarımdan sıyrılarak, dalgaların kıyılarını unuttuğu yerlerde yürek sancılarımı dinlerim, sen kapımı çalınca. Bir yelkenli geçer gözlerimin önünden ve yüzümü yıkadığım bütün sularda seni görürüm. Yanarsın içimde, hoyrat bir rüzgâr kokunu getirir, susarsın, konuşmazsın, gözlerin bir dağ esintisi olur. Sürgün bulutlar yürür kelepçeli yüreğime, mavi bir aşkın deliğinden geçiririm sevdayı ve hüznün paytonunda seninle gökyüzünde dolaşırım.

Toprağın nefesiyle sardım gönlümün narını
Bağrımın sızısıyla sıvadım göğsümün harını

Güne sevdalı gözlerle bakar ay çiçekleri
Takılırlar güneşin o yakıcı halkalarına
Sarı güneş çiçekleri büyürler durmadan
Gece nöbete durunca bükerler boyunlarını.

Durmaksızın dönen zaman dairelerinde, zikzaklı yollardan geçip, sarp dağların yalçın zirvelerine tırmanmayı istersin kendinle uzlaştığın anlarda. Yorgun gönlünün kilometrelerini aşıp, yolları sabırla çiğneyerek seni saracak mekanlara koşarak gidersin.

Umut kuyularımdan boş çıkıyor kovalar,
Sarı sarı topraklar dağılıyor elimde
Gecelerde rüyalarım sensiz bitiyor
Pembe düşlerim savruluyor şimdilerde.

Parçalanmış dost köprülerim deli kız,

İzli mermiler gibi işledin yüreğime
İki göktaşı gibi düştük yerküreye,
İki sevişmen, iki delişmen insanca
Enine akan ırmaklarca coştuk gün ortası.

Sen ki, inerken çıkrıksız bakraç gibi

Esmer ellerinin büyüsüyle tırmanıp çıktım yüreğinin sarsıntı tepelerine
Yangınlarımızdan çıkardığımız yüreklerimiz vermedi mi kendini ele?
Baş kaldıran sözcüklerimizle girmedik mi bu tutkunun ve sevincin tünellerine?
İmgelerin kurtarılmış bölgelerinden ulaşmadık mı terimizin aktığı menzillere?

Şimdi koptuk biz ve bir öyküyü yarım bıraktık
Hazin bir türküydü dilimizdeki, susturulduk.
Gocunduğumuz bir bakıştı yaşadığımız sevda
Bu yüce sevdanın duraklarında öksüz kaldık.

Bedeninin alevlerini süzüyorum uzaktan. Dizkapaklarından yukarılara tırmanıyor ellerim hoyrat. Bir kızıl ikindisi kavuruyor bedenimi, yüreğimin alevine karışarak. Kendimden millerce yıl uzakta, sana bir nefes kadar yakınken ben, soluğun yakıyor ellerimi tutuşuyorum. Bir volkan, ardından bir volkan daha patlıyor ihtiras düğmelerini dağıtarak. Yavaşça düşüyorsun yer yatağına çığlıklarına aldırmayarak.

Bütün düşlerimin, bütün sessizliklerimin hayalsizliklerinde
Sana en çok yüreğimdeki yorgun adamı, sevdayı sundum
Her sevda dağınık kalkar yatağından, toplamaz yer yatağını
Yarınsızlığımın kilometrelerinde yalnızım, yokum artık…

Gönlümdeki bütün alemlerin satır aralarına sıkıştırdım seni kadeh kadeh. Raksınla yuvarlandım, sevdanla havalandım, tefinle şenlendim. Öyle bir alemdeydim ki sensiz, ne yenilendim, ne efelendim. Alkoller bile yetmedi seni anlatmaya gülüm, ben tanrıdan hiç bilinmemiş, hiç söylenmemiş kainat ötesi, yıldız öfkesi sözler dilendim. Bu gece beni son kez düşün ve son kez yargıla sevdam, yarınım yok, yarınım kayıp artık.