Selahattin Yetgin Şiirleri - Şair Selaha ...

Üşüdükçe nefesine sarıldığım
Kayboldukça adresine koştuğum
Görkemli saraylarında coştuğum
Bütün anlamsızlıklara seni yorduğum
Ve tüm kalabalıkları seninle geçtiğim
Sırlı bir yolculuk öyküsüydün sen

Köhnemiş trenler geçiyor ovalarımdan
Defne kokulu çocuklar koşuyor peşinden
Masallar serpiyor pencereden bir kadın
Dilimde eskimiş bir türkü oluyor aşk
‘Hasretinden yandı gönlüm’ ummanlarda

GİN

Üşengeç yarınların gölgesi c/anımda
Vuslatla sevişen çiçek poleni var sularda
Ellerimi açıp gökyüzümden aşkı içiyorum
O ahi rahmetin huzuru doluyor ruhuma

Kıvrandıkça kendi akışımızın derinlerinde
Işıklardan demet olurdu ellerimizde aşk
Sarsılırdı toprak, ağlardı üşümüş gökyüzü
Susardı içimizdeki yorgun yüzlü kasırgalar

Yangının kaypak diline özlem asardı bir adam

Mülteci bir yalnızlık bağdaşı ozan yüreğimde
Henüz erimesini bitirmemiş buz parçası içim
Yolunu kaybetmiş kuşlar yer arıyor dallarımda
Gönlümdeki gömütlüklerde binlerce yitik ölü
Hüzünlü dalgalarımı okşuyor gizemli bir kadın
Uykusuz gözlerimin derinliklerinde yine gece

Güneşin sıcacık kollarında rengârenk bir çiçek
Boyun büküyor soylu bir kadın aşkın ihanetine
Yeşil bir yaprak olup dalıyor resiflerin şehrine
Bir can çıkarıyor ölümden yaşama nefes nefese

Alnında biriken ışıkları aşırıp girsem ah yüreğine

Çoğalıp okşayışlarının çağlayanlarında
Dökülmeliyim kelebek kaçışlı düşlerine
Gönlünün derinliklerinde aşka ışıldayan
Yitik bütün sarılışları bağrında saklayan
Bir heyelan olup akmalıyım ben yüreğine

Karanlığı süpürüp sevinin kanyonlarına serpmek gibi
Kanatlarını rüzgârda tarayan bir kartal gibi
Kendi ıslığına aşık olmaktır yaşamak
Titrek bir mum alevini el yordamıyla içmek
Ve yüreğimizin bakir sularında aşkı kulaçlamak

Yaşam her gün zorlayan bir çelişki yumağı. Zorluklar büyüdükçe yaşama direncimiz bazılarına göre azalıyor, bazılarına göre de bu zorluk farklı bir hırs oluyor kişilere. Ama özünde, insan olarak, toplum olarak, aile veya birey olarak gerçekten çok zorlu bir dönemden geçiyoruz ve bu zorluklar kalabalıklaştıkça içinden daha çıkılamaz bir hal alıyor.

Yaşamak adına boynumuza geçirilen o dikenli yaftanın boyunduruğundan ruhumuzu kurtarabilmek için kendimize çeşitli alternatifler, cambazlıklar üreterek ve her gün farklı handikaplardan geçerek bize biçilen ömrü tamamlamaya çalışıyoruz, tabi ki bunu yapabilecek gücümüz ve şansımız varsa.

Her gün yeni bir umutla başlar diyorlar. Deyim olarak yerinde ve anlamlı bir söz olabilmesi için bunun yaşamla birleşmesi ve bu birleşmeden yeni yeni umutlar türemesi gerek.

Derinlerime çöktükçe ağırlaşan bir tortu gibiyim
Sarhoş naraları/M duyulmuyor artık sokaklarda
Kendi hücrelerine gizlenen bu insan coğrafyasında
Ağılından kaçıp mor dağlarını arayan koyun gibiyim

Ufku belirsiz yeşilliklerde hazin bir peşrev dilimde hayat