Selahattin Yetgin Şiirleri - Şair Selaha ...

Gülün soylu kokusuydu yolunu çizen karanlık
Sessiz yağıyordu o gece yağmur, ıslandı saçı
Yaşam saati tükenir iken, göklere son kez baktı
Avını bekleyen hayvanca salyalar tene yapıştı
Dik bir uçurumdu hayat, çığlıkları geceyi sardı

İncinir mi dil, balı t/adımlar iken!
Yücelir iken haz o dikey limitli efsunlarda
Bir b/aşka kokudur yayılan zambak/vari
Yağmuru emdikçe an, tükenir şarkı
Ne zaman seni kucaklasam be/hey!
Gücenir şair dilim, değişir mevsimler

Dil/anları süzerdi, rüzgâr esma/ğrur b/akışlarıyla sokuldukça yangına gülüşleriyle
Lambanın isli gölgesi vururdu aşka, damıtılmış ezgilerle sarılırdık ah kendimize
İncinirdi yaprakları günlerin, vakitler eskitirdik kuru özlemlerin hicaz seherlerinde
Aşk yakardık gönlümüzün kırgın ocağında, kıyam düşler sokulur iken yüreğimize

Fiyakası bozulmuş kır kahvelerinde
Tanımsız aşkları yazar yeni yetmeler
Çok uzaktan yorgun gemiler geçer
Ufuk çizgilerinden düş örer ressamlar
Kendi uç derinliğinde kaybolur mavi
Yılgın saatleri sulara atar boş insanlar

Sessizliğin uğultusu saklanıyor parmak uçlarımda
Kaçak bakışlarının rahlesinde viran şehirler
Yarınsız düşlerin konvoyları geçiyor uzaktan
Adımlarımda titrek bir yalnızlık, dilimde ismin
Gözlerimde yüzüstü aldanışlar, tenimde kıymıklar

Derin boşluğunda arsız gecenin
Tütün sarısı bakışlarımda yoksulluk
Bütün kelimeler dilimin kalburunda
Ben göğsümdeki kurşunla sevişiyorum

Ritimsiz bir yürek mi taşıdığım!

Birazdan kırık ışıklarını toplar şu yılgın hayat
Gönlümün titreşimlerini uzaklara serper rüzgâr
Anıların heybesini karıştırır çocuk ellerimiz
Tanıdık türküler çalınır ansızın kulağımıza
Umudun tıknaz sesini çağrıştırır anılar

Sen gelince ülkeme, güneşe hüznümü emzirdim
Kimseler uyanmadan ben bayramlıklarımı giydim
Yağmur damlacıkları içtim kirli saçaklardan, sevindim
Başka bir güne uyansın istedim gün, kimselerin ölmediği
Üstü kalsın dedim acıların, bir ezginin seli alabora etmeden

Cennetin gözlerine yürümek ellerinde
Suyun derinlerine dalmak kadar yüce
Fırçasız boyasız bir resim çizmek düşe
Eşsiz figürlerine kapılıp gitmek sevgiye

Kirazlar dalından düşer öpmezsen yaramı

Koyup gitsem kendime gölgemi
Geçsem terk edilmiş köylerden
Yürüsem tamtakır topraklar üstünde
İsimsiz gömütlüklerde avuç açsam
Selam versem bütün yurtsuzlara
Akşamın kızıllığında otağ kursam