Selahattin Yetgin Şiirleri - Şair Selaha ...

kurumuş dudağımda ıslak bir gül
içimde cehennemin kirpikleri
yılkılar cirit atıyor mayın tarlalarında
yüreğim denize atılmış küflü olta
hangi mermi aşkın kalbine giren!
nicedir yalan yüzlerde eskimiş devirler

Derinliğine sürülmüş topraklara ekilmiş yüzün
İçimde durmaksızın şarkılar söylüyor çocuklar
Bütün ırmaklar ayırıyor kollarını denizlerden
Seni düşündükçe ben, bir b/aşka uçuyor kuşlar

İlkbahar olsa şimdi mevsim, ağaçlarda sevda

Çıkıp yüksek bir yamaca
Sessizliğin suyunu içerken
Tılsımlı bir uzaklığa bakacaksın
Ellerine yapışan çamların gözyaşıyla
Hayatın en derinine küfredeceksin

Talanlanmış bir gelecek haritası titriyor ellerimde
Çamurla, kanla, zulümle karılmış sıvalar yüreğimde
Yarıyor göğsümü rüzgâr, unutulmuş dünler dillerde
Sökün şu onurumu göğsümden, öleyim kendi içimde

Kayıp iniltiler var derinlerde, teşhis edilemiyor ölüler

Ruh çengelime asılı prangalarla geceye yürüyorum
Binlerce yarasa gövdemde, gözlerim kanlı bir çanak
Onlarca oyuk var sanki gönlümün kemik tarlalarında
Yaşlı söğüdün gölgeliğinde suya uzatıyorum ayağımı

Hangi balta parçalayan leşimi, beynimde kör kurşun

Kor ile dövülürken örste demirler
Bir mevsimin hıncı dökülür aşkın üzerine
İlmiklenir sözcükler birbirinin içine
Ve alev durduk yere karartır özünü
Diker uzaklara asil bir bekleyiş gibi gözünü…

Henüz yaşanmamış bir ömrün nakaratsız şarkıları dilimde/
Geceler avuç içlerimden kayıp gidiyor suskunluğumca/
O hicaz sızıları emziriyorum düşlerin sarı saraylarında
Bir yanımda çocuk sevincim, öte yanımda karanlıklar…

Derinde susar en çok insan
Yaslanıp karanlığa ansızın
Çoğalır cesaretin kabında
Sustukça anlam da kazanır

Postumun altında bir can, sizleri düne taşısam
Ne gündüz, ne de gece, vakit belki başka zaman
Garip bir düzen yaşadığım, neresinden başlasam
Unuttuk sıcacık bakışları, ruhumuzda hep bir gam

Tahrir kalabalıklarda ruhumu doyuruyorum
Dudağımın çatlağına sevgi sürüyor insanlar
Gövdemin çatısına defne dalları yığıyorlar
İmece mutlulukların sergisi var alanlarda