Salim Erben Şiirleri - Şair Salim Erben

Ne zaman adını düşlesem içim titrer
Oyuncağı kayıp olmuş çocuk benzeri
Yavru bir ceylanın gibi şaşa kalır
İçimin kristalleri parçalanır
Gözlerin mevsimleri saklar

Düşünce doruklardan vadilere
Gecenin zifri kara yüzü
Varsın ağlasın kara bulutlar
Şarkılar döksün damla damla

Hatırlayıp sık sık var oldu dalmak
Gönül isterdi her an yanında olmak
Seninle baş başa yalnız kalmak
Erişilmez güce sahipsin sen sevda

Öptüm mektubunu kağıt demeden

İsterse yollar uzadıkça uzasınn
Gelmesin bir daha o eski yıllar
Öyle haykır ki duysunlar sevgini
Çırpınırken göğüs kafesinde yatan

Aç gerdanı dök zülüfleri
Yasla başını
Sırt vermenin tam zamanı
Vurup çıkmalıyız

Sen istanbul ol mavi yeşil bak
Bütün renkleri kucakla
Soyun ve beni giyin ankaralı
En alıcı öpüşler bırak dudaklarıma
Okyanusu kıskandıralım boğazda

Atmaca düşleri kuruyorum yeniden
Bütün dereler buz suları suskun
Yürüyorum yol boyu çakallar uykuda
Tarihi bir köprüden geçiyorum
Belli ki altında çok sular akmış
Yorgun düşmüş korkuluk taşları

Ay ışığı serin sulara inerken
Bir çift kahve rengi göz
Okyanus gibi derin
Göğüs kafesine sığmayan bir yürek
Serilirken ayaklarına şafak sökerdi

Toprağına tutunduğum ağaç misali
Ay hilal gün dağ başına doğar
Cehennem kızılı
Yüreğimizde derin yaralar var
Çeyrek dürüm paylaştığımız günler

Dolambaçlı yokuşlu
Gün yüzünü açarken
Suç unsuru bir öpüş
Mor sümbül dudakda
Çağlayan coşan gülüş