Salim Erben Şiirleri - Şair Salim Erben

Gecenin dili yok ki başlasa söze
Bakışını düşlerdim seni görmeyince
Susardı söz yanardı yürek döner köze
Tutulmayan eller öpülmeyen diller
Paslı çivi gibi saplı yüreğimde

İpotek koyulmuş kuru dal gibi,
Rüzgârın önünde savrulur durur.
Mecnun’dan yadigâr garip kul gibi,
Yandıkça özünde kavrulur durur.

Bulutlar boşaldı dertli sineme,
Gözümün yaşını sel aldı gitti.
Sırılsıklam dönen garip gönlüme,
Fırtınalar koptu, yel aldı gitti.
✦

Medeniyetlerin beşiği senmiydin
Bir adım ötesi deniz olan
Tut elimi ey sevgili yar
Boğulup kalmayım

Takvim yapraklarını dökerken
Her gece saat tam on ikide
Doğacak güne
Hayaller kurdum hesapsız
Rüyalar gördüğüm gereksiz

Öyle ya; Kimisi şanını sever senin kimisi tacını,
Bense en çok o derin kimsesizliğini...
Balat’ın yorgun yokuşunda unuttuğun çocukları,
Karaköy’ün dumanında sakladığın ağır sancını.

Sol yanımda vardı kocaman yara,
Aşk bitti denildi, yaralar gitti.
Meğer iz bırakmış yaya yollara,
Yıllar teker teker, sevdalar gitti.

Unuttum sanırdım, bitti sanırdım,

Güneşin en yakıştığı yerdir Kordon,
İmbat eser, dağıtır içimdeki kederi.
Yosun kokusuyla uyanır sabahlar,
Köşe bucak çayhane, sevda demleri.

İzmir’de kadın olmak sarsılmaz kaledir,

Mevsimi şaşırmış dertli bir kışım,
Faili meçhuldür akan gözyaşım.
Gurbet ellerinde belada başım,
Bir tütün yakıp da susar giderim.

Aklın sınırında gezer adımların,
Rüzgâra kafa tutar çılgın hâllerin…
Ne kural tanırsın ne de dar kalıp,
Geceye renk katan o kaçık sevgili.