Salim Erben Şiirleri - Şair Salim Erben

İnsanlık dediğin bir ince kilim,
Sabır tezgahında dokunur Salim.
Zalime set çekip bükülmez belin,
Mazlumun elinden tutabildik mi?

Gece çöktü yine, dertler uyandı,
Gönül bir ateşte yandı ha yandı.
Kime el uzattık, kime sığındık?
Vefa dedikleri meğer yalandı.

Egede Bir Kraliçe

Gün olurda gelirsem yanına
Fahişe öpüşlerin olsun
Aşkla yanan dudaklarımda
Marmaris bodurum dalamanda

Gözlerinin rengini kodlarıma kazıdım,
Senden önce ben meğer hiç var olmamışım.
Evren bir yana dursun, seninle tamlandım,
Karmaşık dünyamda tek gerçek sendin buldum.

İlkbaharda sarı çiğdemler açardı
Çayır çimende bör böceği uçardı
Aşıkların böyle uykuları kaçar mı
El nereden bilsin sana yandığımı

Pınar başında bekler inceden
Eli yüzü nurdan ismi geceden
Bir melek gibi bakar yüceden
Eletsem çağırsam gelirmidersin

Yarım kalmış şairin şiirleri gibi
Darma dağın yerle gök selsele
Ardında düşler bırakıp
Yakıp yıkıp bendini gidiyor.
İçimde garip bir acı

Yüreğin yanarken alev alev
Kıyısından öptüm dudağın
İnce bir yol çizdi bana
Yürüsem taşlı dikenli
Dik yamaç patika yollarda

Dokunmayın yarama derindir derin
Bıçak yarası değil gönülde ki yerin
Neden geleceğim dedin de gelmedin
Bana ayıracak zamanın mı olmadı

Giderken kapıyı örtme demiştim,
İçeride bir çocuk kaldı, üşüyor.
Sana söyleyemediğim ne varsa,
Şimdi birer birer gözden düşüyor.