Salim Erben Şiirleri - Şair Salim Erben

Bütün ışıklar sönük kalır
Senin şavkın düştüğü yerde
Ey dorukların asi çocuğu
Büklüm yolların dağ selvisi
Sen akşam üstleri düşle beni
Ben tan vaktinde seni

Neydi eskiden her yerde
Cıvıl cıvıl kuş sesleri
Böyle suskun muydu gecesi
Ankara sokaklarında
Kadını kızı genci yaşlısı

Koca ömür tükendi kaldı umutlar
Çakal çogalmış kocayınca kutlar
Dolanır başında alacalı bulutlar
Nerede ağaları nerede beylerin

Yüzüm bir sarı gül yaprağı
Ömrüm yük kendime
Yorgun yolcu gibiyim
Geçmişte kalan bir düş
Baş altımda

Sarıp sarmalayıp vurup
Hasreti sırtından
Toplayıp anılarımı döneceğim
Bir gün köyümün bozkırlarına
Yüce dağlarına çıkacağım

Gel adı konmamış sayfalarıma yaslan
Nakış nakış işleyim yüreğimize aşkı
Her şafak gün serilirken ovalar
Emek alın teriyle namuslansın
Çık doruklara kuşan silahını

Gönül bağım kurudu, kalmadı özüm,
Dünyada bir tek yar sevmedi gözüm.
Yolunu beklemekten yoruldu gözüm,
Aradım cihanda yok senden başka.

Hem Öksüz Hem Yetim

Bu senin kaçıncı yılın oldu baba
Doğru dürüst sarılamadım anama
Ne zaman çıksam başın yaylaya
Hatıranla kendimi avuturum baba

Sen varken hiç sızlamazdı içim
Çiçeksiz baharım da olmazdı
Şimdi
Yağmurlar yağsa da hoş yağmasada

Sen en az olanımsın ömrümde
Sakalı bıyığı terlemeden
Saçlarına aklar dolan ben
Varsın üşüsün elinde yüreğim
Nefesime uzakken dudakların