Salim Erben Şiirleri - Şair Salim Erben

Küçücük bir kız vardı
Kendi halinde yaşar
Karanlıkta kayıp olsa
Kendi elini tutardı

Bir zamanlar bozkırların da
Sazımız yoktu sözümüz çoktu
Türküler söylerdik dağlarda
Islık çardık kamışdan kavala

Gönül verdik bir vefasız yâre biz,
Bulamadık bu dertlere çare biz.
Sürüklendik gittik dardan dara biz,
Böyle gelmiş, sevene vurur felek.

Sevgi Değirmeni
1. Kıta
Yüce dağ başında bir duman tüter
Hasretin içimde dert olup biter
Bağımdaki bülbül sessizce gider
Gülüm soldu deryalarım kurudu

Bir hazan günüydü, ayrıldık sessizce,
Gözünde bir hüzün, bende bin bilmece.
Eski bir plakta, çalan o ses gibi,
Yarım kaldı aşkın, bittiği o gece.

Sevginin de sabrı kalmaz tükenir,
Yorulur yüreğin bağları bir gün.
Umutlar solarak yere dökülür,
Yıkılır ömrünün dağları bir gün.

Gözleri kahve içimi,
Teni pak ve kar beyazı.
Saçına yıldız dökülmüş,
Yele vermiş o ayazı.

Kör olsun bu gözüm,görmez olaydım,
Gönlümü yoluna sermez olaydım.
Bu zalim sevdaya ermez olaydım,
Yaktın ciğerimi, kül ettin beni.

Yalancı bir baharmış
Gençlik denilen şey
Şimdi
Kuru ağaç gövdesi gibi
İçi boş toprağa çakılı

Zemheri ayazı çökmüş ömrüme,
İçimi ısıtacak bir tas çorba gibi özledim seni.
Hani içine sevgi katılmış,
Dumanı buram buram sadakat kokan...
Ekmek banmak isterdim o çocuk gülüşlerine.