Salim Erben Şiirleri - Şair Salim Erben

Uzayıp gider o derin vadi,
Söğütcük derlerdi, cennetin yâdı.
Damağımda kalmış ekmeğin tadı,
Hem yayla olurdu hem ekin yeri.

Bakma öyle saçlarımın akına
Seninle bir kaç yaş aramız
Alında kakül ince bir çizgi
Sarmaşıklar gibi sarmış
İçinde koca bir yanar dağ

O tozlu raflarda unutulmuş yar,
Zamanın koynunda solgun bir çiçek.
Her sarı sayfada bir hatıra var,
Gönlüme saplanan derin bir gerçek.

Felek erken geldi, kapıyı çaldı,
Taze fidanımı elimden aldı.
Çeyizler sandıkta, dertler yanımda,
Gül yüzlü yavrumdan bir hayal kaldı.

Kaç mevsimdir çatlak gökyüzü
Kara bulutlar tünedi gönlüme
Şimşekler çaktı yıldırım yağdı
İflah olmazdi gayrı bu yürek

Yanmaz ocakların bacasından çıkmaz dumanı
Kalmamış hırsızların da yok olmuş dini imanı
Seceresini okur mezar taşlarına köyün imamı
Bulut olup yağmurmu dökseydik sana köyüm

Ayşen fatman değil beni ağlatan
Gurbet elde ölürsem ona yanarım
Gurbet el oldu gayrı bana vatan
Memleketi görmezsem ona yanarım

Kimler geldi kimler geçti âlemden,
Gelenler kalmadı, giden dönmedi.
Bıraktılar bir köz, ocak sönmedi,
Ateşi devraldı bu duru nesil.

Ne makama kandı ne de altına,

Ne fabrikası kaldı artık, ne de benzeri var,
Onlar şeref hırkasını, ta o günden giydiler.
Üstlerinden geçse de dozerler, boranlar, karlar,
Eğilmediler dünyaya, hep "nasip" dediler.

Topladın ne varsa, bitti hikâye,
Kapıda bekleyen bir soğuk rüzgâr.
Yükledin ömrüme sonsuz bir gaye;
Bu solgun çiçekten kalan bahane.