Salim Erben Şiirleri - Şair Salim Erben

Gönül gemisini saldım engine,
Bakmadım dünyanın solgun rengine.
Ruhumu düşürdüm gam çemberine,
Dalgalar karıştı gönül yasına.

Hele bir çıkıp da bakınca yola,
Dağ susar, gök durur, nefes kesilir.
Akçakışla rüzgârı verince mola,
Yaylalar bir ana, bağrın açılır.

Zaman süzgecinden geçer her hece,
Gün gelir dünyanın çivisi çıkar.
Aydınlık sananlar boğulur gece,
Cahilin dilinden kem sözler akar.

Tabip şifa vermez, kâtip yazamaz,

Dikenli severim gül goncasını,
Bağrıma açılan göz karasını.
Gönül sarayında yavru bir kuştu;
Aklımı başımdan aldı uçuşu.

Sordum seni dağların en yüce katına,
Rüzgar fısıldadı, bindi hüzün atına.
Mühür vurmuşlar sanki gönül beratına,
Yollar seni gizler, hey gidi çoban kızı.

Dağlarda deli rüzgar gibi eserdim
En çılgın yanlarımı ehlileştiren
Bozkır ovaların kurak yaylalarında
Filiz filiz düşler yeşerten aşk

Dalga vurur kıyıya, sitem döker her taşa,
Yüreğim dönmüş bugün, sert bir kara kışa.
Zirvelerde duman var, yaylam dertli dumanlı,
Sevda dediğin bizde; hem hırçın hem imanlı.

Yazın gelişine tek bahar küsmüş,
Erken düşen cemre arkadan tüymüş.
Gönül sarayımı baykuşlar oymuş,
Bülbülü ağlatan bağlar utansın.

Umut çiçek açmaz, boynunu büker,

Ah başın yaylanın çamlı beleni
Baharında şenlik şöleni varmış
Açarmış çamrakda gonca gülleri
Nidadan türkü söyleyeni varmış

Gönül sarayımı yıktın elinle,
Harabeye döndüm, dargınım sana.
Hançer vurdun her bir tatlı dilinle,
Gözümden yaş gömdüm, dargınım sana.