Salim Diyap Şiirleri - Şair Salim Diyap

Ha, o mu?
Hatırladım elbette.
Gecenin kokusunu,
saçlarıyla elime tel tel çizdiğim
sevdiğimdi bir öyküde.

Yüz kez sevdi.
Yüz kez yandı bu yürek.
Yüz kez söndürdüm.
Sırtımı dönmeye gelmiyor;
aha yine tutuştu.
Daha da dönüp bakmam.

.fahişe eylediğimiz hayatta,
evliya aradık.
sonsuz bir baharda,
yalnızlık açtı çiçeklerimizi.

bizimle işini bitiren,

Bu kadar rahat gidebileceğini bileydim,
zoruna bu denli cefakâr olabileceğimi söylemezdim.
Vermezdim sırlarımı...
Siyah saçlarının pırıltısında beni, sadece beni yaşatan bir iksir taşıdığını...
Sevilen uzaktaki kadının da onarılmaz yaralar açabileceğini...
Sevgi ucunda sivri bir mahmuz

Seni içime sığdırabildiğim kadar büyüktüm.
Olup biteni anladıkça seni anlatabiliyordum.
Bir bağlantısallıktı aşk;
Sevgimi yaratan sen,
Ve ancak senle var olabilen ben.

Geçmişte uyuyan bir eveçocukluğumu ziyarete gittim.

Yastığının altınabir bayram sabahı koydum.

Yanına aipi hiç kopmayacak bir uçurtma bıraktım.

Sen şimdi alışveriştesin ya,
bakındığın raflarda ben de varım.
Haydi, al beni!

Bir bardak,
bir vazo,

Bir gün, bir kadın
gözlerimin içine baktı
ve
bende,
kimsenin ulaşamadığı yere ulaştı.

Meraktır,
ardı ardına dizen sendeki beni.

Soru sorma, yalan söylerim;
tanırsan gün ağırır,
yanından erken giderim.

Bir kadının başını dayayıp
uzaklara dalmadığı
o pencereleri
ne diye yaparlar,
bilmem ki.