Salim Diyap Şiirleri - Şair Salim Diyap

Onlar yürüyünce
yol, sahibini hatırladı

​Her düşen,
zamanın kaburgasına saplanmış bir yaraydı;
her yara,

acılarımla onardım
o kayıp akşamı

karanlıkta
iki köz gibi duran gözlerinde

Dilinin ucunda bekleyen söz,
adımı söyleyince
gel.

Yüzündeki gamze,
gülüşünde güle dönünce

bahar gelmiş balam benim,
gözlerinin rengini giyiniyor asmalar;
şimdi ellerin dut yaprağı,
yanakların turunç kokar,
göğsün bereketli.

Kanattığın yerlerime iyi bak
Ordan göverecek filizlerim

O zaman gökyüzü
belki daha mavi değildi,
ama bakışların
daha yakındı bana.

Bu yüzden,

Barış;
şehirleri ateşe verenlerin
tarih kitaplarında utançla anılmasıdır.
İşgalcilerin paslı ayak izlerinin
coğrafyaların alnından silinmesidir.

Gelişin olur da dönüşün olmaz inşallah!

Ah, bu şehrin sözüm ona yaşayanları
Yükünüz ne kadar ağır öyle.
Hem kendiniz,
hem gidenler için yakıyorsunuz ağıtları.

Ah, bu şehrin sözüm ona yürüyenleri

Sonbahar gitmekle kalmak arasında,
sokakta bir kadın,
saçındaki tarakla
gökyüzünü saçına bağlıyor.
İçimdeki ses:
"Adımları hızlı at,