Parçadan artan bir kalp,
Sevip de bulamaz mı yer?
Kendi kendine diken mi diker?
Ellerin birleşmediği ayrılık,
Umut yasaklandı,
Mutluluk saklandı.
Suçlular aklandı,
Masumlar ayaklandı.
Kötülük pazarlandı,
Şans vermedi çiçek.
Sevmiyor çıktı fal.
Gönül nasıl bilecek,
Nasıl vazgeçecek?
Olmayacak dedi çiçek.
Sevmek zorunda kaldım,
Bacağımı yakan ısırgan otunu.
Göreyim diye can attım,
Mal ayağıyla gidilen yayla yolunu.
Ben alışmıştım düzenime,
Yıkar gibi daldın gizli yerime.
Yalnızlığımı parçaladın yar,
Gülücüklerin yıkıldı üzerime.
Bir çocuk gibi inandım sana,
Ayarımı buldum, bozmayın.
Kapalı gönlüm, kanırtmayın.
Bazen sıkışıyorum, bana bakmayın.
Kalbimden korkmayın,
Seven benim, üzülen ben...
Kara Güzel, buyur kalbime.
Uyur da büyür bu aşk-ı naçizane.
Aranır da bulunmaz bir tek kelime.
Dil tutulur da söylenmez acizane.
Kara vicdanlı mıdır bu zaat-ı şahane?
Sen artık bir karikatürsün,
Çirkin mi çirkin.
Hiç de komik değilsin.
Gene de vazgeçilmez ama hep eksiksin.
İlk çizdiğim gibi yapamıyorum.
Evet, sen çirkindin
Düşünde sil, kelebekler seyranını,
Düşün de silkele, beklerse ayranını.
Konuşur ama, zannederdim olacak.
Konu şu ramazan, ne derdim olacak.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!