Sevmek bana mı kalmış...
Dalından kopup pazara çıkmış,
İçleri çürümüş, parlatılmış elmalar.
Benim aklım ağaçtakinde kalmış.
Sizin dünyanıza ben uyamam,
Bir bekleyiştir, ölene kadar hani.
Melek yere indiğinde, kimi alacağı bilinmez.
Ölüm, zor bir eylemin kolay kısmıdır,
Aşk, kolay bir yıkımın en güçlü darbesi.
Ay dolaşır evlerin üstünde,
Derdi taşar dar ırmağın,
Yatağında taşlar darmadağın,
Uzağında taşır ulu bir dağın,
Boyunu aşar dolu bardağın.
Kar, dağın doruğunda eridi,
Baktığını gören adama sanatçı denir.
Bakmadan da görene aşık denir.
Aşık, bir çift laf edemez. Denesin bakalım şair
Ne kağıt yeter o gözlerin aşkına, ne de bu şiir.
Benim üzerime olmayan çok gömlek var.
Bedenime uygun bir tek kefen var.
Üstte görünenlere aldanma,
Bu kasada daha çok çürük var.
Benim gitmem gereken çok yolum var.
Yokluk evinin içinde doğruldum,
Yoktan yere koşarken yoruldum.
Gönlümde gömü ararken gömüldüm,
Gözlerinde bir hazine buldum.
Şiir mi, sihir mi tesir etti anlamadım,
Kalbin işi çok zor.
Hiç durmadan çalışır,
Bir de aşka dayanır.
Artık yorgundur,
Bir avucun içinde sıkışır.
Yaşlandıkça derim kalınlaştı,
Yüzüm silindi benim.
Taşıdığım taş ağırlaştı,
Duvar dibinde kırıldı belim.
Bana büyürken söylemediler,
Hiç kimsenin sevmeyeceğini.
Gerçekten çok geç öğrendim,
Oltamın hep boş çekileceğini.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!