Merhametin medârından yücelen mânâ
Süzülür de damla damla düşer îmana
Bir mânâ ki inci döker bütün zamana
Devr-i âlemin ruhu sensin ey sevgili!
Olsa da konuşsa şimdi Yesrib’in dili.
Mevsimlerde geçti, bu asi yazda
Dilime düşerdin her bir niyazda
Okyanusa düşen, nehirler azda
Bu gönül sevdanla duruldu gülüm.
Aşk vurur dediler, ben inanmadım
Yad ellerde beni buldu sevdiğim
Mevsimsiz bir kıştı attığım adım
Kar borandı,olan oldu sevdiğim.
En kadim yağmurlardan süzüldü gözyaşlarım
zemzem rengi bulutlardı benim arkadaşım
sıradışılığım olsa da saklıydı bahar
yüreğimin bilinmeyen enginlerinde...
Yüreğimi ters yüz ettiğim zaman
güllerin gülüşüne bağladım gökyüzünü
Geldim yine karşısında tam durdum
Her daim yüzüme güldü mihrabım
Maddeden manaya bir köprü kurdum
En zorlu dağları deldi mihrabım.
Yürekte ki sözler dokundu cana
Ben sana küsmüşsem
Vişne ala, çiçek dala küsmüştür.
Arı bala küsmüştür
Ben sana küsmüşsem.
Ben sana küsmüşsem
KÜSTÜM
Güllere de küstüm sana da küstüm
içimde kıpraşan cana da küstüm
Niye seni sevdim ki fütursuzca
Kalbimi taşıyan bana da küstüm.
Sendeki nazenin bu güzellik
Nice güzele yedi çeker sevdam
Ölüme ki çaredir, bir buselik
Dudağından sızar bal şeker sevdam
Pembeler döşeli bir hayal düşün
Gözlerin üstüme esen fırtına
bakışların dem dem saklı okyanus
kirpiklerin ucunda saklı şehirler
dudaklarından akar nazlı nehirler
Susamak seni, seni susamak
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!