Sadık Kocabaş Şiirleri - Şair Sadık Kocabaş

Horasan’dan doğan nurlu güneşsin,
Senden ayrı gayrı nere gidelim?
Musa-i Kâzım’dan gelen bir eşsin,
Senden ayrı gayrı nere gidelim?

Hünkâr’ın amcası, ulu bir ersin,

Amasya Turhal’dan sapağa saptım,
Asfaltı bıraktım çukura battım.
Umutlar tükendi sitemimi kattım,
Toz toprak içinde Keçeci Baba.

Elli yıl devrildi geçmedi çile,

ER MEYDANININ YALNIZ ÇINARI: KASIM PEHLİVAN

Erbaa’nın koynunda bir dev uyandı,
Meşe ağaçları sarsıldı, yandı.
Kasım’ın gücüne kayalar kandı,
Dağların aslanı, erdi bu yiğit.

Kelamın Gücü
Söz gümüşse sükut altındır derler,
Lakin dertli olan susup duramaz.
Hak yolunda yürüyen o merdler,
Eğri büğrü yolda yuva kuramaz.

KENDİ FERMANIM:
Ne Hızır’ın hükmü, ne cellat eli,
Bize vız gelir bu dünyanın yeli.
Kırılsa kanadım, kopsa da dilim,
Kendi fermanımı kendimce yazdım.

KENDİ GÜNEŞİN (Gölgeye Sığınma)

Başka bir ağacın gölgesine bak,
Sığınıp durursan dalın mı olur?
Kendi ocağında bir ateşi yak,
Yabancı ellerde külün mü olur?

Yine daldım bugün, sensiz yollara,
Sessizlik konuyor, kuru dallara.
Bakıp duruyorum, eski yıllara,
Huzuru ararım, kendi içimde.

Şehirler yoruyor, yorgun başımı,

KENDİNİ BİLMEK
Hakikat yolunda özünü bulmak,
Kendi içindeki zinciri yolmak,
Nefsin kirlerinden arınıp dolmak,
Erdem hırkasını giyene mahsus.

Keramet
Şair nedendir bilinmezler attı taşını
Bir gece yarısı uyanıp çattı kaşını
Silmeden düştü yollara gözün yaşını
Bunda da vardır elbet bir keramet

Hak katından bize bir ışık yansın,
Ali’yi zikreden diller uyansın,
Hasan, Hüseyin’le kalbim boyansın,
Korun harlansın alevler sarsın
Kerbela çölüne savurma bizi