Nasibimizi aldık hayattan,
nemli kaldı gözlerimiz,
ve yetmedi,
yüreğimize akıttık gözyaşlarımızı.
Nasibimizi aldık aşktan,
O gülüşlerinin arasında,
Bir kaç resim içinde,
Ben olmayacağım,
O kurduğun hayallerde,
Uzaktan gelen.
Ne acıdır yüreğin yanması,
bütün şehir yangın yeri kokar,
ıslanan gözyaşlarıyla.
Külün kokusu bir başkadır,
nefes aldıkça ayrılığı hatırlar,
bir kez daha yanar yüreğin…
Ne dünya baki ne insan
Sayısız yaşam geçiyor insan hayatından ve dünyadan.
Kimsesiz şiirler yazılıyor her dilden,
Şarkılar yükseliyor köhne köşelerden,
Masallar anlatılıyor geçmişten,
Nefes olalım sıcak olalım üşüyenlere,
Dayanak olalım enkazda kalanlara,
Umut olalım biçarelere,
Aş olalım ekmek olalım,
Sıcak bir yuva olalım açıkta kalanlara...
Ne garip...
Ne kadar uzak yaşam,
Ne zor nefes almak.
Ne zor anlatamamak,
Ne garip anlaşılmamak...
Kimseyi incitmeyim dedim,
Kılı kırk yardım olmadı…
Dostlar baştacı dedik,
Ayak ucuna düştük, olmadı…
Can değil, canan dedik,
Canan canımızı aldı, olmadı…
Ne güzeldik biz eskiden
Kış gelir sevinirdik.
Oysa
Bir kabanımız yoktu,
Bir botumuz,
Bir kaşkolumuz olmadı hiç.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!