Sabri Ceyhan Şiirleri - Şair Sabri Ceyhan

Olmaz denen ne varsa oluyor şu hayatta,
Gel gör ki konmuyor o gülüşler pencereye...

Hani soğutsa diyorum bir demli bardak çay
Kat be kat artan özlemini.

Hani serinletse diyorum bir deniz kenarı,
Alev, alev yanan yüreğimi.

Kopar gider insan

Birilerinden soğur gider insan
Ama dosttan
Ama yardan.
Sessizliği seçer,

İlerliyor gece,
Durmuyor zaman,
Keskin bir virajdayız
Korkarak yol alıyoruz hayatta.

Zaman bilmece,

Kim kime köprü etmiş ise sırtını,
ettiği ile kaldı, yıktılar…
Kim kime saray yapmış ise gönlünü,
viran edip gittiler…
Kim kime yazmış ise şiirlerini,
buruşturup çöpe attılar…

Kim…

Kim nereden bilecek,
Kim duyacak,
Sessizce kendimizle konuştuğumuzu.

Kimse bilmez kimseyi,
Yüreğini,
Fikrini zikrini de,
Sessiz duran özünü de…

Kimse duymaz...

Kaç geceyi kurban ettik,
Gülümseyen umutlara.
Kaç geceyi heba ettik,
Hiç duymacağımız ayak seslerine...

Kimsesizler yurdunda...

Sütliman şimdi bütün anılar,
Dingin o denizler,
Yorgun argın gönüller...

Kimseye…/Anlayana

Miş’li zamanlarda yaşıyoruz,
Adammış gibi görünüyoruz,
Çok ama boş konuşuyoruz,
Ceviz kabuğunu dolduramıyoruz,