Alışmalı insan pare, pare eksilip yaşamaya,
Alışmalı insan nefes olanların yokluğuna,
Alışmalı insan yürek ağrısına…
Alışmalı insan vedalarla yaşamaya,
Alışmalı insan anılarla avunmaya,
Bırak kırk yılı,
kahvenin köpüğü kadar,
hatırım olmamış yüreğinde…
Bırak çayın sohbetini,
şekeri kadar,
Anladım...
Böyle kopar fırtınalar,
Ortalık süt liman,
Aydınlık bir gece,
Pırıl pırıl yıldızlar,
Amel defteri şaşmaz...
Her dil doğruyu söylemez,
Her duyduğun doğru olmaz.
Herkes dinlemeyi bilmez,
Adam olanada laf söylenmez...
Zaman unutur,
İnsan unutur,
Sokaklar caddeler unutur,
Buğulu camlar unutur,
Kaldırım taşları unutur,
Gülümsediğin aynalar unutur,
Kara ayazın çarpar yüzüme,
yorarsın bir günde insanı.
Onca kalabalığın vardır, vardır ama
bir de şaşırtan yalnızlığın…
Meçhul sokakların var,
kim bilir kimin ne derdi var.
Şehirler kadar öksüzüm,
Ankara kadar yalnız,
Caddeler kadar tenha,
Bütün âlem gibi gamlıyım…
Herkes gibi sessiz sedasızım,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!