Sin bizim…
Çile bizim dert bizim,
Şu gamlı kasavetli gönül bizim.
Şu yağan kar,
Şu beyaz örtü bizim.
Sokaklar yıkılırken üzerimize,
dar gelirken kaldırımlar bize,
eserken yalnızlığın rüzgarı üzerimize,
nasıl geçeceğiz sıratımızı.
Yürek dar gelirken hüznümüze,
Şimdi bırakıp bir umudu
Bırakıp birkaç güzel yarını,
Herkes olma vakti…
Şimdi asıp mutluluğu,
Giyinip hazanı,
Şiir ülkende yaşıyorum,
ne güzel şehirlerin var,
uçsuz bucaksız caddelerin,
yürüyor yüreğim,
mavi beyaz sokaklarında.
Gündüzün başka alem,
Yorumsuzdur bazen hayat,
gelir geçer.
Gereksizdir bazen yaşam,
biter gider.
Samimiyetsizdir bazı insanlar,
aldanır savrulur.
Size kalır, sizle kalır…
Bazı sırlar saklanmaz,
Ayyuka çıkar.
Bazı sırlar var gizde kalır,
Mezara sizle girer…
Korktuğumuz başımıza geldi.
Kaç zaman sonra bulduğumuzu kaybettik…
Canımıza can oldu, canına can olamadık, titredik üzerine.
Korkumuz yitirmekti, kaybetmede de yine en önlerde yer aldık.
Geçmezdi günümüz onsuz, sonsuzdu hayallerimiz.
Kumdan kaleler gibi yıkıldı en küçük dalgada.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!