Kızıl bir mavi bu,
içimdeki aşkı harlayan.
Kızıl bir nehir bu,
yüreğimdeki ateşi büyüten,
kızıl bir renk bu,
içimdeki renkleri çürüten..
Yazdan kalma bir sonbahar akşamı,
çınlıyor kulaklarda lodosun ıslık sesi.
Süpürüyor yazdan kalan ne varsa…
Serince biraz hava,
yanıyor ya ocakta odun ateşi,
önün ısınıyor arkan buz tutuyor…
Herkesin üzerine aynı yağar yağmur da,
kimi sevinçten ıslanır, kimi yoksulluktan.
Herkesin bir yüreği var sever de,
kimi aşktan sırılsıklam olur, kimi hazandan.
Kimi insanlar güzel gülümser,
Kimi beceremez gülmeyi.
Kimi insanlar güzel konuşur,
Kimi tercih eder sessizliği...
Kimi insanlar yağmuru bekler,
Yüzünü yıkayan damlalar eşliğinde ağlar.
Kimi insan
Kimi insan yüze güler de
Kalbindeki hinliği bırakmaz.
Kimi insan dost görünür de
İndimizde dosttan sayılmaz.
Kimine şaşı bakıyoruz...
Niyet hayır akıbet hayır diyoruz,
İşin içine maraz katıyoruz.
Yolcu yolunda gerek diyoruz,
Geçtiğimiz güzergâha fitne saçıyoruz...
Öyle yorgun ki kalbim
Öyle yılgın ki gönlüm
Saman alevi sevdalardan
Korkuyorum sarılıp boşa çıkan ellerden…
Öyle ürkek ki bakışlarım
Körü körüne...
Nasıl bağlanıyor insan,
Nasıl inanıyor,
Aralamadan perdeyi,
Görmeden arkayı,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!