Kim anlar...
Dünde kalır insan,
Hüznü mevsim eder kendine,
Şarkılar dinler yıkık dökük,
Şiirler yazar bölük pürçük,
Kim bilir...
Kaç hece düşürür meylini,
Kaç mısra ötede yüreğinin penceresi,
Kaç şiir bitirir yokluğunu...
Kestim artık bileti…
Maziye daldım,
Dolaştım son kez anıları,
Çıkmaz sokaklarda kaldım.
Hükmünü verdim,
Giderken unutmuş gitmişti insanlığı
Ondandır kibri de nefreti de…
Dönüp baktığında tanıyamadı kendini
Ondandır arsız hayasız oluşu…
O da unutmuştu yaşamın son bulacağını,
Ondandır aç gözlü oluşu…
Şiirler mi öksüz, biz mi kaldık yetim,
Şairler mi öksüz, kitapları mı kaldı yetim?
Hey gidi koca dünya sen misin alemde bir öksüz,
Yoksa gün gelip hayattan göçen insanoğlu mu?
Şuursuzca akan zaman mı öksüz, biz mi dardayız,
Kendine iyi bak derler...
Kendine iyi bak derler giderler,
Ne biz ne de bir yön bırakırlar.
Yollara düşsen yolun kaybolur,
Gündüzün karanlığa bürünür...
Bir bahardan sonra,
kim bilir kaçıncı zemheri yüreğimdeki.
Bir tatlı gülüşten sonra,
kim bilir kaçıncı gözyaşı yüzümdeki.
Bir heyecanlı atıştan sonra,
kim bilir kaçıncı kırılış kalbimdeki.
Kim bülbülüm dediyse gübreliğe konan ala kargayı gördüm,
Kim gülüm dediyse dikenini batıranı gördüm,
Kim dostunum dediyse arkamdan hançerleyeni gördüm,
Kim dürüstüm dediyse peşimden alavere dalavere yapanı gördüm,
Kim helal yiyorum dediyse haramın ortasında gördüm,
Kim insanım dediyse şeytanın siluetini gördüm,
Kime kaldı ki...
Kim kaldı ki dünyada,
Gelen göçtü gitti,
Kimi ahını bıraktı,
Kimi vahını...
Kime ne…
Kalem benim yürek benim,
Şu eksilen ömür benim,
Yaprak, yaprak dökülen benim,
Kime ne…
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!