Sabri Ceyhan Şiirleri - Şair Sabri Ceyhan

Ve ben...

Ve ben gidemediğim yerdeyim,
Tozlu yolların arifesinde,
Aşılmaz dağların eteğinde,
Kaderin en keskin köşesinde...

Veda...

Veda vakti gelir,
Gider insan herkesten,
Öyle bilinmeze.
Veda edilir bazen,

Yanında aşk var,
Uzağında özlem,
Uzağında hüzün…

Yanında umut var,
Uzağında eza,

Sessizliği seç.
Bir deniz kenarı,
Ya da bir dağ başı,
Sakin bir hayat yaşa,
Ne radyo, ne televizyon
Ne de elektrik,

Satılmış gibi sokaklar,
sarmıyor dostça.
Sıkılmış gibi gece lambası,
şavkı vurmuyor pencereye.
Yıldızlar, yıldızlar çok uzak,
inmiyor yürekteki karanlığa..

Hiçbir şey uzun sürmüyor,
Sevinçler,
Hüzünler,
Ve yaşam dahi...

Hiçbir şey uzak değil

Uzak duruyorum

Uzak duruyorum artık kendimden,
Sığ sularda geziyorum…
Terk ediyorum artık kendimi,
Boğulmuyorum derin okyanuslarda…

Uzaklar diye bir yer var,
kara değil, deniz değil.
Ölçüsü yok,
gidilesi yok…

Uzaklar diye bir yer var,

Uzaklık

Uzaklık ne mesafede
Ne de gönüllerde,
Uzaklık insanın kendinde,
Yürek bir halde beden bir halde,

Bir sonbaharda buldum seni,
Bahar ettim ömrüme.
Seni nasıl seni nasıl özledim,
Uzak ama çok uzaksın bana