Bir bahara bin bir hazan yaşattın,
Kapıları bir, bir kapattın,
Kor ateşimi söndürdün,
İlah mısın kaderimi sen mi yazdın...
Gündüzümü geceye çevirdin,
İmkansız
Ne şiire sığarsın sen,
Ne de bir resme çizebilirim.
Uzatsam elimi, elini tutamam,
Gözlerine değmez gözlerim,
İmkansız...
Kağıda yazılmıyor
Şiire dökülmüyor
Öyle uzak ki sesi duyulmuyor
Gözgöze gelinmiyor
Hayal satıyor gözlerin
Menziline varamıyorum.
Ufka salıyor nazarın
Bakmaya doyamıyorum...
Günahım olur gözlerin
Ayaklanın düşlerim,
Koşun hayallerim…
Ne kaldı ki şunun şurasında,
Uzansan bir el kadar yakın,
Uyansan içindesin hayatın…
İçten değil...
İçten değil gülümsemeler,
Hinlik yayılıyor yüzlere.
İçten değil dostluklar,
Kuyu kazmakla meşgul duygular.
İşte öyle...
Hani ağaçlar sonbaharda döker ya yapraklarını,
İşte öyle yaşamdan her an dökülüyorum.
Hani dağın yamacı erozyona uğrar da toprak kayar ya,
Her sözü aklın kurgular, yüreğin tartar, dilin söyler, kalemin yazar.
Her duygu kalbin eseridir, kimi tebessüm ettirir, kimi gözyaşı döktürür.
Gem vuramadığın duyguların da olur, sustukların da.
Yalnızlığa kapı aralayan hislerin öyle birikir ki kelimelerden duvar yaparsın etrafına yükseldikçe yükselir kimse aşamaz o duvarı, ne de sen çıkabilirsin sana kafes olan kelimelerden.
Ne yazdıkların ne de okudukların anlatamaz seni, ücra bir köşede dilenen beş kuruş dahi toparlayamayan dilenciye döner yüreğin, ağlasan içinde, gözyaşı döksen bir kaşık suda boğulursun...
Zamanı yoktur duyguların, kimi gecenin üçü kimi beşinde düşer kalbine.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!