Kalemler kırık şimdi...
Bütün şairler suskun şimdi,
Yüreğe dökülüyor hazan yaprakları,
Şiire yazılıyor sararan umutları...
Yedisinden yetmişine düşlerim benim
Düştünüz birer, birer
Kalksanız da ayağa ne çare
Her adımda tökezlediniz…
Yedisinden yetmişine hayallerim benim
Söylenmedik söz,
Yazılmadık şiir kalmadı…
Ne çilingir sofraları açıldı,
Denize karşı duruldu,
Mehtaba eşlik edildi.
Ateşin başında şarap açıldı,
Ne acılar biriktirdim yüreğimde,
Bakıpta gören olmadı…
Kar yağdı gecelerime,
Güneş olup doğan olmadı…
Baharı bekledim hep kış gününde,
Kalmadı...
Sormadığım ne saatler kaldı ne de anlar
Yokluğun katmer katmer dürülü kalbimde.
Susuşları yazacak kelimeler tükendi dilimde
Beyaz bir kağıt sarardı artık gönlümde...
Kalmadı…
Ne üstünde bahar bahçe kaldı toprağın,
Ne de altında huzur.
Üzeri soldu bozkıra döndü,
Altı sessizce gözyaşında boğuldu...
Ne geceye yazmalı,
Ne de sabaha,
Öyle tatsız tuzsuz güne,
Öyle bahtsız gönle,
Böyle sensizliğe...
Kalmaktır aslolan…
Kolay değildir bir yüreğe girebilmek
Ve orada kalabilmek.
Zordur taşımak yürekteki o seviyi,
Kimi kolayı seçer, viran eder yüreği çeker gider,
Kalmalı insan, insanda...
Bir kitaba yazılmalı insan,
Her sayfada görünmeli,
Kahramanı olmalı hayatın,
Olmazsa
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!