Sabit Süreyya Sirer Şiirleri - Şair Sabi ...

İçimde bir kıvılcım var,
Uzağı görmeyi bilen,
Vakti geldiğinde ateşe dönen…
Kimse bilmez,
Ben her hayalimi önce içimde büyütürüm,
Karanlık bir toprağın altında filizlenen

Bu yolun taşlarını kim döşedi bilmiyorum,
Ama yürüyen herkesin kalbinde
Aynı türden bir sessizlik taşıdığını görüyorum.
Bazıları hızla geçiyor,
Bazıları düşünerek,
Bazılarıysa kalbini koyup adım atıyor

Bir gün kalktım…
Pencereyi açtım,
Gökyüzü masmavi,
Ve dedim ki:
“Günaydın dünya,
Ben geldim,

Ülkemden, sevdiklerimden, anılarımdan -
Gitmek mi zor?
Yoksa kalmak mı bu çürüyen gerçekliğin içinde?
Belki de soru yanlış…
Belki de zor olan gitmek ya da kalmak değil,
Hiçbir anlamın kalmadığı bir dünyada

(Saygı ve Sevgiyle, 10 Kasım’a ithafen)

Bir ulus düşmüştü sessiz, derin bir geceye,
Gökyüzü karanlık, umutlar kül içinde.
Bir ses yükseldi uzaklardan,
Bir yürek: “Kalkın ey Türk evladı!” diye…

(Saygı ve Sevgiyle, 10 Kasım’a ithafen)

Bir ulus düşmüştü sessiz, derin bir geceye,
Gökyüzü karanlık, umutlar kül içinde.
Bir ses yükseldi uzaklardan,
Bir yürek: “Kalkın ey Türk evladı!” diye…

Adımlarım yere değse de
hiçbir zaman bastığım yer olmadı yolum.
Geldiğim hiçbir sokakta
bir çocuğun sesi karşılamadı beni.

Bir sehpa köşesinde unutulmuş bardak gibiyim,

Yürürüm yolumda,
rüzgâr alnımda değilse bile, yüreğimde eser.
Sabırla kazırım her adımı toprağa,
çünkü bilirim:
Zafer, bekleyenlerin değil, yürüyenlerindir.

Karanlık gecelerde yıldızlar titrerken,
Bir millet suskun, umutla beklerken…
Ufukta bir ışık doğdu ansızın,
Adı Mustafa Kemal’di, sesi vatanın.

Toprağın her zerresi yorgun,

Sesimin yankıları gecenin derinliklerinde,
Ansızın kulağındaysa eğer, Neden diye sorma?
İnanmalı, inanmalısın gerçeklerin doğruluğuna,
Yalnızca paylaşanlar aşar engelleri korkusuzca…!

26.06.1997