Sabit Süreyya Sirer Şiirleri - Şair Sabi ...

ayrıldım
evet, ses etmeden çıktım aralarından
bir elveda bile etmedim çoğuna
çünkü biliyordum
bir insanın yüzüne veda edemiyorsan
o zaten çoktan gitmiştir senden

Babamdan bana kalan,
Ne bir hatıra eşyası,
Ne de vitrine konacak bir gösteriş parçasıydı…
Bir gün oturup da
“Geride ne kalacak ?” diye sorduğumda
Gözlerimin içine bakıp sadece şunu söylemişti:

Babam ve Sivas’a...

Hayatımın en kıymetli kökleri, biri kalbimde, diğeri toprağımda...
Babam, bana doğruyu, dürüstlüğü, sabrı ve onurlu yaşamayı öğreten adam. Gölgesinde büyüdüğüm, sesiyle yolumu bulduğum en sağlam dağ.
Ve Sivas… Türkülerde yankılanan, yiğitliğiyle bilinen, tarih kokan memleketim. Her taşında, her rüzgarında bir parça çocukluğum, bir parça hatıram var.

Baba ölünce bir şehirde kalmaz artık insan;
çünkü o şehir, yavaşça baba olur,
sokaklarına bir gölge çöker,
her köşe başında bir öğüt bekler,
her rüzgâr esintisi bir ses taşır:
“Üşüme evladım…”

Mükemmeli bekleme,
O, çoğu zaman gelmez.
Adım at, eksik de olsa,
Hareketsiz kalmak,
En büyük kusurdur.

Belki de en çok karanlıkta büyür umut,
Toprak susar, yıldız titrer gecede,
Ve biz, ıssız yolların yorgun yolcuları,
Gözlerimiz ufka kilitlenmiş,

Seslerin ortasındayım ama ben suskunum,
Binbir yüz çevremde ama hiçbiri bana dönük değil.
Gölgeler için gülümsüyorum, hiç durmayan,
Ve duvarlarla konuşuyorum, hep sessiz kalan.

İsim dolu bir oda ama kimse benim adımı bilmiyor,

Hastane odasında ölmek istemiyorum,
çünkü orada ölüm bile aceleci.
Her şey ölçülmüş:
nabız sayıya,
acı grafiğe,
insan ihtimale indirgenmiş.

Bir Damla Gibi
Sen, gökten inerken
sessiz bir ihtişamla,
ben içimdeki yankıyla
kendi yokluğuma çarpıyordum.

Bazı insanlar vardır,

adı söylendiğinde

yalnız bir kişi gelmez akla