Sabit Süreyya Sirer Şiirleri - Şair Sabi ...

Ayaz geldi,
üstümde eski bir şarkı gibi durdu.
Sen sandın ki üşürüm,
ben köklerimle sarıldım toprağa.

Her soğuk,

Başka şehirlerden çıktık yola,
Haritalar ayrıydı belki
Ama niyetimiz birdi:
Aydınlık bir geleceğe yürümek.

Kimi sabahın ayazında tanıştık,

Ayrılık…
Bir nokta mıdır, yoksa kapandığına inandıran bir sayfa mı?
Uzun sevdaların sonunda, usulca sönüp giden bir mum gibi,
kitabı kapamak mıdır henüz büyümeden?
Gelirsin bir deli rüzgar gibi,
savurursun her şeyi,

ayrıldım
evet, ses etmeden çıktım aralarından
bir elveda bile etmedim çoğuna
çünkü biliyordum
bir insanın yüzüne veda edemiyorsan
o zaten çoktan gitmiştir senden

Babamdan bana kalan,
Ne bir hatıra eşyası,
Ne de vitrine konacak bir gösteriş parçasıydı…
Bir gün oturup da
“Geride ne kalacak ?” diye sorduğumda
Gözlerimin içine bakıp sadece şunu söylemişti:

Babam ve Sivas’a...

Hayatımın en kıymetli kökleri, biri kalbimde, diğeri toprağımda...
Babam, bana doğruyu, dürüstlüğü, sabrı ve onurlu yaşamayı öğreten adam. Gölgesinde büyüdüğüm, sesiyle yolumu bulduğum en sağlam dağ.
Ve Sivas… Türkülerde yankılanan, yiğitliğiyle bilinen, tarih kokan memleketim. Her taşında, her rüzgarında bir parça çocukluğum, bir parça hatıram var.

Baba ölünce bir şehirde kalmaz artık insan;
çünkü o şehir, yavaşça baba olur,
sokaklarına bir gölge çöker,
her köşe başında bir öğüt bekler,
her rüzgâr esintisi bir ses taşır:
“Üşüme evladım…”

Sesimin yankıları gecenin derinliklerinde,
Ansızın kulağındaysa eğer, neden diye sorma…
İnanmalı, inanmalısın gerçeklerin doğruluğuna,
Yalnızca paylaşanlar aşar engelleri korkusuzca.

Bir zamanlar gökyüzü maviydi burada,

Düşüncelerim bu devirden,
bu şehirden,
bu boğucu betonun arasına sıkışmış insandan çok uzakta.
Bir dağın yamacında unutulmuş bir taş köyde belki,
bir çocuk gülüşünün yankısı kadar uzak.
Bir akşamüstü rüzgârında sararan yaprak gibi,

Gözlerinle başladım
dünyanın etrafını çizmeye.
Bir ışık vardı
her köşesi suskun bir haritada
ve ben o ışığın kıyısında
kendimi arıyordum