Sabit Süreyya Sirer Şiirleri - Şair Sabi ...

Belki de en çok karanlıkta büyür umut,
Toprak susar, yıldız titrer gecede,
Ve biz, ıssız yolların yorgun yolcuları,
Gözlerimiz ufka kilitlenmiş,

Seslerin ortasındayım ama ben suskunum,
Binbir yüz çevremde ama hiçbiri bana dönük değil.
Gölgeler için gülümsüyorum, hiç durmayan,
Ve duvarlarla konuşuyorum, hep sessiz kalan.

İsim dolu bir oda ama kimse benim adımı bilmiyor,

Hastane odasında ölmek istemiyorum,
çünkü orada ölüm bile aceleci.
Her şey ölçülmüş:
nabız sayıya,
acı grafiğe,
insan ihtimale indirgenmiş.

Bir Damla Gibi
Sen, gökten inerken
sessiz bir ihtişamla,
ben içimdeki yankıyla
kendi yokluğuma çarpıyordum.

Bazı insanlar vardır,

adı söylendiğinde

yalnız bir kişi gelmez akla

Sadece bir baba gitmedi hayatımdan,
bir evin direği değil yalnızca yıkılan
omuz verdiğim bir dağ çöktü içime,
sesimi duyan son liman sustu bir anda.

Ben babamı değil,

Sabır dediler bana,
dişlerini sık, sus, bekle.
Sanki zaman herkese eşit akıyormuş gibi,
sanki beklemek herkes için aynı yükmüş gibi.
Oysa bazı sabırlar yastıkta dinlenir,
bazıları taşın üstünde diz çöker.

şöyle oldu:
bir sabah kalktım
ve karar verdim
artık boğazıma dizilen o dikenli kelimelere
oturmayacağım sofralarına
yorgun, kırık, içi sus pus insanlar vardı

Sadece bir baba değildi giden,
Bir ses, bir gölgeydi…
Kapı açıldığında duyulan o tanıdık nefes,
Bir omuzdu, yükümü hiç sormadan alan.

Ben sadece babamı kaybetmedim,

Bir masum gülüştü belki beni sana bağlayan,
Bir başı mağrurdu duygularımın
Ser verir sır vermezdi
Soğuktu kimine göre
Hep önyargılı davrandılar
Dinlemediler