Sabit Süreyya Sirer Şiirleri - Şair Sabi ...

bir sessizlik tutturduk
kenarından ısırılmış zaman gibi
duruyor öylece - ne ileri
ne geri
ne de bir gülüşün tam ortası

Hukuk,
bir kitap değil yalnızca,
tozlu raflarda bekleyen maddeler hiç değil.
Hukuk,
gece yarısı kapısı çalınmayan bir evdir,
suçsuzluğunu ispatlamak zorunda bırakılmamaktır,

Karanlık dehlizlerde yol alan
Acımasızlığın ta kendisiydi kaderim
Mutluluk çok uzaklarda şimdi
İsyan bayrakları açmışken yüreğim
Korkusuz günahlarda o…!
Hani çıldırasıya haykırır ya insan en çaresi anında

Firavun’u okurken gülerdim eskiden,
“Bu kadar kalabalık nasıl susar?” derdim,
Bir adam nasıl olur da
binlerin omurgasını tek hamlede büker?

Meğer mesele güç değilmiş,

Bu dünyadan gelip geçtiniz
tınısı hâlâ içimde yankılanan bir rüzgâr gibi
ardınızda bir mevsim unuttu kendini
ardınızda gökyüzü eksik kaldı

Adınız artık zamanın gizli defterinde

Ben bu ülkenin sabahına
yarım bir umutla uyanıyorum.
Güneş doğuyor hâlâ,
ama ısıtmıyor her kalbi
aynı adaletle.

Bir evi düşün,
çatısı göğe bakan bir sığınak,
duvarları çocuk sesinden yapılmış.
Bir yanlışlıkla başlanmış dünyaya,
ve Tanrı aceleyle bırakmış elinden insanı.

Ben bu ülkenin
yorgun sabahlarında büyüdüm,
ekmeğin küçüldüğü,
umutların bölündüğü sofralarda.
Adımı söylemeden öğrendim susmayı,
çünkü burada bazı kelimeler

Bir söz bırakmıştı Sabahattin Ali,
Zamanın içine sinmiş bir sızı gibi:
“İnsanlar çirkefleşti…”
Ve ben de duyuyorum o küskünlüğün yankısını
Kendi içimin en sessiz köşesinde.

Kaybedilen umutların çığlığı
Derin kuyulardan gelir bazen,
Bir yankı olur göğsümde
Ve ben, kendi sesimi tanımaz olurum.

Gözlerimde sönmüş yıldızların külleri,