Bir sabah yola çıktım,
Güneş sırtımda, rüzgâr önümdeydi.
Yol uzun, evet,
ama uzun yollar insanı büyütür.
Bir yanım mavi gök,
Her sabah aynı yoldan geçiyorum,
Yolun iki yanında uykulu ağaçlar,
Birinde serinlik, birinde gölge,
Ben hep ışığa dönük yürüyorum.
Güneş, yüzüme dokunan bir dua gibi,
(Nurcan’a…)
Güneşin karanlığı düştü omuzlarıma
Bir çiçek gibi kapandı gün, suskun ve ağır
Kırmızı bir sessizlik dolaşıyor avuçlarımda
Senin sesini aradım rüzgârın içinde,
Bu sabah güneş doğdu yine,
hiç kimseden izin almadan.
Bütün gökyüzü işte -
bir yoksulun cebine sızan umut gibi parlıyor.
Güneşin alnında ne kin var ne taraf,
Bugün memleketin üstüne çöken bu paslı hava var ya,
İşte o havayı yaran ince bir çizgi dolaşıyor içimde:
Hakikatin sessiz ama inatçı soluğu…
Hani rüzgârın yönünü kimse görmez ama
savrulan yapraklardan anlarsın ya,
öyle bir şey işte.
Hiçliğin İçinde İnsan
Bir kez geldim dünyaya -
ne sebeple, ne amaçla bilmeden.
Beni buraya atan güç suskun,
ve sessizlik en büyük yanıt belki de.
Zaman, bir tanrı değil…
Bir yargıç da değil…
O, sadece kayıtsızlığın başka bir adıdır.
Ve biz - onun dişleri arasında öğütülen geçici gölgeleriz.
Belirsizlik:
Umutsuz anlarımın tam ortasında çıktın ansızın;
Gül yüzün ay gibi doğdu içime.
İsyanlarla kararmış yüreğim
Çiğ tanesi gibi berraktı
Yanımdayken her şey huzur doluydu.
Bazen insan kelimelerin yorgun omuzlarına yaslanır,
günler boyunca taşıdığı yükü bir cümleye bırakmak ister.
Senin yolculuğun da böyle;
dünden bugüne uzanan ince bir çizginin üzerinde,
hem kendi gölgene hem de kendi ışığına eşlik eden
sessiz bir yürüyüş.
Biriktirdim sustuklarımı gecelere,
Kimi gözyaşı oldu, kimi kelime.
Kendime bile diyemediğim ne varsa,
Kaldı içimde, tortu gibi, sessizce.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!