Özge Özgen Şiirleri - Şair Özge Özgen

İki yıldır at gözlüğü takıyorum
Şair olma ihtimalim sıfır

Yorgunum ve derisine şiir süren bir yarayı
kendi kabuğuna
bağışlıyorum

Hiç kimse göründüğü gibi değil ki sevgilim.
Ben de değilim.
Mükemmel bir hayatım olmadığı gibi,
Yorgunluğumun bel kemiğini saydıkları oluyor.
Ve adımı yazdıklarında siyah bir tahtaya..
Okuyorum!

Paslı bir iğnenin ucunda duruyor kalbim.
Ellerim de yırtılmış bir kaç mektup.
Solmuş bir fesleğenin gölgesinde oturdum bekliyorum seni..
Belli ki, orkideler de unutulmuş.
Halbuki ;
Boşuna bunca yağmur.

Ne çok inanmışlığım vardır geçmişin kirli yüzüne.
Ben, baybettiğim herşeyi sadaka niyetine verdim.
Ellerimdeki ağırlığın fazlası kalbimde yüklüce var.
Hesap bu ya ;

Keşke bazı cumartesiler böyle kalsa diyorum.

Ya hep gelmemiş,
Ya hiç olmamış olsaydın önceleri.

Sana kırmızıdan açılmamış sözcükler imha edebilirdim.

Sonra çekip gitti hayatımdan
Gitmem demişti oysa
Bende inanmıştım yalanlarına
Salak gibi
Aptal gibi
Ne derseniz deyin işte

Eskiden
Her gün ve yeniden, seveceğim birileri olurdu.
Ekmek kokardı sabahları
Akşamları sardunyalar dağılırdı etrafa.
Şimdi kimi sevsem yorgun,
Ve yaralı.

Şimdi buraya bir boşluk açıyorum
Sen de parantez açarsın akşama

Yoğurdu da üfleyerek yersin

bilirim

Sen şimdi o yolu tek başına lacivert çizgiler olmadan da geçersin
Hiçbir mevsimde
Turuncu yağmur olmadığı gibi
benimde mavi rüzgarlarım yok bu şehirde

Bazen, beyaz sakallarını suda ıslattığını

Darmadağın bir uzaklıktan geldim
Biraz kuş gibiyim
Hiç olmadık bir cümlenin tam ortasında aşağıya doğru bir yerde durup
Su içiyorum

Genişliyorum...