Seni,
Kalbimle göğsüm arasındaki beyaz bir sayfaya
Kurutup sakladım..
Bil ki;
Yağmurun ellerini öpüp, ben de geleceğim yanına.
Mor menekşeleri hiç unutma..
Bir sabah gel işte!
Mor menekşeleri getir izmir'den.
Yağmurların hüznüne inanma.
Ne güneşin sıcağına.
Hiçbir şey göründüğü gibi değil sevgilim.
Ellerimde güz yangını bir eylül'den kalmayım.
Kaç mektup yazdım sana hatırlamıyorum bile..
Bütün ağlamalarım ve bütün bu yağmurlar
Mor şemsiyeler altında uçuşan asık suratlı Kasımı anımsatıyor bana..
O an sana sarmaşık bir gül gibi bakıyordum.
Öylece orda durdu hayat !
Biliyorsun ki,
Benim mavi kanatlarım olmadı hiç
Sardunya kokulu sabahlarımda.
Aslına bakarsan,
Ucunu kaçırdım bazı kelimelerin.
Ve bazı cümleleri dizmeyi bilmedim.
Bugün bir güzellik daha yaptım kendime.
Bir bir çıkardım hayatımda ne kadar fazlalık varsa.
Topladım hayal kırıklıklarımı bıraktım bir kenara.
Kim, ne demiş,
Kim, ne yapmış ilgilenmiyorum bile.
Kendi hayatımı yaşıyorum.
Bu gece’de
Yalnızlık kokuyor bütün şiirlerim
Bir şairi tutup kirli sakalından öpüyorum
Açık saçık küfürler giydiriyorum çıplak kadınlara
Kimliğimi bir yol kenarına bıraktım
İçimden geriye doğru eğilen, sonra yukarıya doğru büyüyen kıvrık bir nar ağacıyım ben.
Bilsen,
Dalında kaç soğuk kış geçirdim.
Ve hep eksiktim..
Aslında uçuk bir turuncuyla başladı bütün hikaye
Sonra ben moru karıştırdım yeşile
Herşey iç - içe
Bu iki ayaklı develer nerden indiyse, şehre
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!