Özge Özgen Şiirleri - Şair Özge Özgen

İçimde, yapraklarını döken bir haziran var.
Denize düşmüş bir kaç kelimeden ibaretim.
Yosunlar düşürüp omzunu
kıyıya vuruyor.
Dalgalar bana..
Yağmurdan önceyim,

Ben artık, kendi gövdesinden içine doğru kıvrılan
Bir fesleğen yaprağı kadar yaralıyım.
Var say ki,
Geceleri yatağımdan kalkıp
İbadet ediyorum.
Senin hiç bilmediğin duaları okuduğum oluyor

Artık birileri hayatımda kalsın veya gitsin diye bir çaba göstermiyorum.
Aksine,
Yüreğimin her iki kapısı da sonuna kadar açık.
Hem gelene,
Hem gidene.
Kim ne istiyorsa onu yapsın..

Yarım kalan birçok anıyı sığdırdığım oldu kendi hikâyeme.
Cümlelerin bir yanını oyarken,
Diğer tarafımı bom boş bir kapıya araladım içerden.
Yalnızlığın kahraman olduğu geceler şahit!
Ellerimle kiraz lekeli o günlerimi arıyorum

Yazmakta kafi değil,
Kırmızı güller de soluyor sayfa aralarında.
Günler geçiyor, acılar geçmiyor.
Hep bir iz kalıyor şurada, altında iyileşmiyen bir yara.
Herkes kendi hikayesinden tanıyor kendini.
Bense unuttum durduğum yeri.

Sana uğradığımda kalbim kıştı

Gövdem beni terk edip

Lacivert mevsimlerden sıyırıp geçerken

En nihayetinde,
Bir serçenin kalbinden yukarıya doğru büyümüştüm gökyüzüne.
Ya siz
Yerimde olsaydınız,
Sorarmıydınız hiç kendinize
Yağmurlar niye ıslak diye?

Ellerime kolonya diye dökülen cümlerden
şiir yazılmıyor sevgilim.
Demir bir çubukla annem ayaklarıma vuruyor yine.
Kaç ölüm diktiysem gülüşümün üzerine,
Martılar hep kanada kırık döndüler geriye.
Dudağımdaki uçuklar ondan değil

Tutarsız bir teoriyim ben
Acımasız bir yerinde durdum zamanın
Burada
hayatın tek rengi var
fıstık yeşili

Kağıttan gemiler yaptığım zamanlarda
Hızlıca kaçarak uzaklaştım bazı insanlardan

Yalan değil, üç harfli aşklara inandım en çok
Çiçeklerle konuştuğum anlarda
Serçe adını verdiğim anılarım oldu yeşil kaplı sayfalarda