Özdemir Koca Şiirleri - Şair Özdemir Koca

Bir Gökkuşağına serdim geceyi,
Yıldızlar altında koptu temaşa,
Sabaha yakındı bilirim sevdam,
Görmedi Gökyüzü böyle buluşma.

Yağmur yağıyordu senden sonra,

Bulutlarla dost oldum bugün,
Keşke kalbim olmasaydı dedim,
Sevmezdim seni ağlamazdım,
Belki de sensiz kalsaydım...
Yalnızlığı bu kadar anlamazdım.

Sevmenin ölümündeyim bu sabah,
Gözlerin çöktü yüreğe perde perde,
Sen gizliden yaşarsın saatler çalar,
Sen olmasan da geçer bütün zamanlar.

Bu şehri bir gün terk edeceğim,
Kibriyle kiniyle havale ederekten,
Limanları olan şehirlere gideceğim,
Arkamda büyük enkaz bırakaraktan.

Çiçekleri solmayan bir şehir olacak,

Aktın aktın bulandırdın sen beni,
Var mı yüreğinde bir nebze yerim,
Sevmeyi ben böyle bilmezdim...
Bu sevda da benim yok mu emeğim.

Soranlara beni hep abartmışsın,

Yüz senedir biz köylüyüz efendi,
Haniya köylü milletin efendisiydi,
Kazan büyük geldi nafaka azcık,
Bu ülkede yüz senede kaç kazan devrildi.

Avrupalıyız olduk hepsi tas tamam,

Ruhlar mı ölür yoksa beden mi sence,
Neden kaybolur ruhum sen gelince,,
Ruhsuz beden olur bana büyük işkence,
Boş bir ev gibi kalır sensiz bedenim.

Yaşayan mı ölüdür, ölüler mi yaşar hayatı,

Sorulur mu insana bu yürek koca deniz,
Boğar her gün biraz mahşer karanlığında,
Ne desen evet dedim bıraktım beni bensiz,
Cehennem çukuruna attın en zor anım da.

Ne sen sensin ne ben ben buluştuk ortalıkta,

Sabah sokaklarında dolaşır dururum,
Bir selam versem alarmısın Yüreğir,
Gökyüzünde Güneş yine kırk derece,
Cehennemi yaşatma Dünyada bize,

Kuşlar ötüşür dallarda Bülbüller gibi,

İstemeden çıktın hedef yoluma,
Çölde diken oldum Gölde damla,
Mecnun zaten bendim kendime,
Böyle yaşadıysam suç hep benim mi?

Bardak bardak yıktım gönül hanımı,