güven sorunu yaşadığım insanlara mesafe koyduğum doğrudur, çünkü gereksiz boş övgülere gözüm toktur...
bu benim yaşam felsefemdir.
eleştirebilirsiniz fakat sorgulamaya asla tahammülüm yoktur...
Güz mü, düş mü, ölüm mü, inilti mi yüreğime gömüyorum
Ne zaman aynaya baksam, yıkık bir İstanbul görüyorum.
Efkârın bağında, güz akşamında
Yaşamla ölümün tam ortasında
Minvali bozuk dost pazarında
Savurdular beni el rüzgârında
Yaralar açılmış gönül dilimde
Vardım bir ela göz han otağına
Baharlar bezemiş sıra dağına
Hasretlik katmış hicran bağına
Sümbül çiçek dökmüş, içi virane
Kına kızılından zülfün telleri
Güz ayazı, güle sinercesine sineme sinmiştin...
Bir umuttu gözümden kalkan kuş, nasıl kıyıpta vurdun...
Sen nasıl bir avcıydın...
Bir insanı silahla da vurursun, sözlerle de...
Ama en ölümcülü güzel ahlak, örnek davranış ve empati ile vurmaktır...
Yaşanmış her anının anlatılacak güzel bir hikâyesi vardır,
Ama şerefsizliğin bir hikâyesi yoktur...
İçinizdeki güzel duyguların ölmesine izin vermeyin...
Eğer içinizdeki duygular ölürse merhametiniz ölür, vicdanınız ölür, insanlığınız ölür...
gül tozunu serpmiş baldan leblere
okyanuslar toplamış mavi gözlere
gamzesi yıldızlara olmuş âsûman
fecirler kurban olsun böyle güzele.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!