Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

sevda çiçek açınca
yenilenir yeniden
yaşama koku saçınca
yenilenir yeniden

gök yüreğe dolunca

belinden ağır
yük altında karınca
yelinden sağır
bük altında sarınca

dinleyişine

günü tende unutma yanar yakar gezersin
tarladan hasat eder harmanlarda savurur
siner üstünde gizem arpan tozun kavurur
kavladıkça dökülür yaşamaktan bezersin

yüceden gelir sevda saçım başım yoldurur

taşıdım sırtımda
dar gelen sokaklarda
her gece düşündüm
gördüm seni kuşlarda
mavi göğe yükseldin

seneye ne olur bilemem gardaş
yükümde çok ağır olamam sırdaş

içimden geldiği gibi yazayım
Allahın bildiği neden kızayım
bu sene azıcık biraz uzayım

melül mahzun kalışında
sor sorgula içini dışa çevir
her soluk alışında
yüreğini devir

art niyetini sökmeden

yolun ucunda bir deli
delinin tepesinde bulut
bulutlar yaş içinde
ağladıklarını unut

yolun yanında bir kuyu

gelmeyeceksin
anlaşılan
geleceksin sanılarak
gözlendi yolların
har daim

yüreğini sıcak tut
sevi taşı kucağında
yüreğine açık mut
sevi taşı kucağında

ay düşlerimdesin yar

gözgöz oldu sevdam
delik deşik dünyada
ayak oldu ayaklandı
insandan insana koştu

bazen kendine küstüm