Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

özlem alında değer
gülümsesen yetecek
gitme salında meğer
gülümsesen yetecek

arada bir sorduğun

dünya bize yetecek
düşünebilsek azcık
barış gölü yedecek
düşünebilsek azcık

insan kokusu sinsin

çöldür suya çekilsin
dokunmayın teline
tezeneye dökülsün
bakınmayın yoluna

şafak tana dokundu

dost elinden dolu içen
daha ne ister kanmışa
sevdiğinde esrik geçen
daha ne ister yanmışa

gönül türküsü okuyan

moru
çok severim
morluyu
daha çok

moru çok

fidesinden kalkmıştır
seyrek seker
şimdilik göğe bakanı
dinlenirken
kürkünden de çıkmıştır
halkalı şeker

çaprazına alınmış
uyağından ayağı
küllerine salınmış
ayağından dayağı

rengi armonisinde

kargaşandır hambata
gen toprağa yaraşan
yaradan su damlata
kıvılcımdan karışan

pınarın gür suları

sabah erinde çay suyunla
çay demledim
sofrayı anıkladım
kuş südü eksik bir tanem

haydi sofraya derken

sensiz geçmiyor zaman
boğazıma tıkma şehri
kibrit yalazınca
parlayan sönen sevinci
yorgun adımlarımda biliyorum
akıp giden gençliğimi