Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

düşlerden çekil
düşünsen bir kerecik
düştün düşecek

dünyaya gelişimi
anlatmadılar bana
üzgünüm
kutsadığım insan
insanın emeği

serzenişe öfke neden
ayrılığa dek götürme
sevdalı delice beden
ayrılığa yük getirme

seviyi duyurduğuna

geceyi saran çığlığı
sesine sığınacak mı
türkülere gömülmüş
acılar topluyor ciğerine

sağ gözü kadar uzak özlemi

düşten uyandım
sevi esintisine doyunca
yüreğim üveyik pırpırı
gözlerinin ışıltısında
sıcacık mıydı sarıldı birden
kollarım elyafa mı sarıldı

göz gözde gelinceye
yüreğinde dağlayan
töz tözde delinceye
yüreğinde bağlayan

bakışlarında doyup

uzağa düştü
sinsi tuzağa düştü
kime yanayım derken
kazma kazığa gözüm udüştü

dal desem dalar mıydın

atlasıma geceleri düşürdüm
bedenim gündüzlerde kaldı
dudakların gül kurusu gibi
kuşlar göçüyor mu ekvatora

yarına susuz kalacaksam

kelebeklenmek için
ebemkuşağı rengim
bulutlar gölgem olsun
uçayım gün boyunca

tüm güzellikleri

gül suyuyla ter
kakülünden dökülen
sesiyle yeter
boynunda ipi ilen

mecnunu sorma