Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

yalısının başına
ne yerse umurumda
çizdiğinin aslı ne
yaşarsa umurumda

eylülde düşürdüğü

düşlerden çekil
düşünsen bir kerecik
düştün düşecek

dünyaya gelişimi
anlatmadılar bana
üzgünüm
kutsadığım insan
insanın emeği

serzenişe öfke neden
ayrılığa dek götürme
sevdalı delice beden
ayrılığa yük getirme

seviyi duyurduğuna

geceyi saran çığlığı
sesine sığınacak mı
türkülere gömülmüş
acılar topluyor ciğerine

sağ gözü kadar uzak özlemi

düşten uyandım
sevi esintisine doyunca
yüreğim üveyik pırpırı
gözlerinin ışıltısında
sıcacık mıydı sarıldı birden
kollarım elyafa mı sarıldı

gül suyuyla ter
kakülünden dökülen
sesiyle yeter
boynunda ipi ilen

mecnunu sorma

gönül ezgisi
çağlar mıydı sürekli
çılgınlığında
hırçın mı hıçkırır mı

toprağa kokar

ülkede onca şehir
enkaz içine umut ekilir
sürgüne takılır
çıdamlar biter
her iş umuda kalır

iki çiçek arasında
bir böcek misin
çamalanibo
duruşun öyle

yoksa kes yapıştırlı mı