Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

atlasıma geceleri düşürdüm
bedenim gündüzlerde kaldı
dudakların gül kurusu gibi
kuşlar göçüyor mu ekvatora

yarına susuz kalacaksam

kelebeklenmek için
ebemkuşağı rengim
bulutlar gölgem olsun
uçayım gün boyunca

tüm güzellikleri

gül suyuyla ter
kakülünden dökülen
sesiyle yeter
boynunda ipi ilen

mecnunu sorma

gözlediğinle bezgin
köhne evinde çıkıp
özlediğinden sezgin
yalnızlığından bıkıp

hastalanır yatakta

iki kara göz
gözlerimde gezinirken
okşayıcı sevici
yüreğe dokunur bir ucu
buğusu camda kalan

gözlerin bir yudum
mutluluk kabı
denizlere dalmış gibi
gözlerinde uyudum

mavi bir deniz

büyüyen asilikte
akan gözyaşlarım
çalınan baharlarım
masum duygularım

anlayamadın

gün battı ay doğdu
karanlığa su değiyordu
hüzün dolar gecede
gönlüm karalanınca

yatışır mı bir gecelik

gönüldür evcilinle
burup buruşturana
yürekten sicilinle
vurup vuruşturana

küsenler de barışır

taşa çaldı kinini
nesi varsa boşalttı
boşa kaldı yekunu
yer altı mı taş altı

dağa çıktı