Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

ağırlığında sürem
gözlerinde ustaydı
esini yele verem
sözlerinde sesteydi

güz tufanına düştü

sıralanmış bulutları dağına
gonca güle özleminde çiçeği
kokuları saçıldıkça bağına
yarpuzların özleminde çiçeği

alına mı ötüşürken bülbülü

yaşam
esen yelle ağlayan
kız çocuğu gibi ağlatan
dokunduran

hüzün

çeker gece içinde
ökse otu değilim

gül gibi dalına dal
höl gibi çalına çal
söl gibi yalına yal

gözlerin umarı yok
yüreğe nasıl değer
sözlerin damarı yok
yüreğe nasıl değer

dalgalanıp ağlarsa

özleminle gamınla
kapına dayanınca
tavındayken deminle
tepene dayanınca

en kısaya sığdırsam

zorluğunu bilerek
nice göğüs gerile
gözyaşını silerek
nice güller derile

bir anı ömre değer

serzenişe öfke neden
ayrılığa dek götürme
sevdalı delice beden
ayrılığa yük getirme

seviyi duyurduğuna

geceyi saran çığlığı
sesine sığınacak mı
türkülere gömülmüş
acılar topluyor ciğerine

sağ gözü kadar uzak özlemi

düşten uyandım
sevi esintisine doyunca
yüreğim üveyik pırpırı
gözlerinin ışıltısında
sıcacık mıydı sarıldı birden
kollarım elyafa mı sarıldı