Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

buz gibiydi kucağımda
nabzı dinmiş
gülücüğü kalmış yüzünde
yurduna özlemi

halbuki

benden sevgi alınca
sonra ayrılmayalım
herkes kendi halınca
zoru sıyırmayalım

tavırlanıp dolduğum

su denize akıyor
yol gibi akamadım
gece güne çıkyor
dal gibi bakamadım

deniz kuma karışır

ıssız sokak kıyısından
kıyılara atacağım kendimi
bir taşa oturup
suyuna salacağım ayaklarımı

çıtır simit ısırıp acıtmadan

beni yok sayın
varsayın şehir dışındayım
hasta yatıyorum
beni bana bırakın

derdimle kalayım

yum arsızına kabul
vurusu yok susuşun
umarsızına makbul
kurusu yok tutuşun

çıdamından yakarış

düşürdüğün ateş denli
yüreğin yanacak
sevi anıları kucaklayacak

çocukluğum
peşimi bırakma

şehir değil zehirsin
uyuştuk kalakaldık
aydınlıktın zifirsin
mayıştık daladaldık

kapandı fabrikalar

eşelenen an güldü
kafadan mı üşütük
kıyısında döküldü
koskoca deli kütük

iştahıyla dokunsa

ne fırtınalar diner
ne fırtına dindirir
sözlerin acı siner
üst üstüne bindirir

gün geceye değerken