Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

elli ellibeş yaşı
perişan üstü başı
yağmurla çıka geldi
oturdu ayrı
masa köşe

zorlamış inadını
kar olmuş durmaktadır
sıralamış adını
kur olmuş sormaktadır

sunsada muradını

kaç yıldız kaydı
denizleri kabartıp
kaç ay tutuldu

çoban yıldızım
ışık topuna döndü

buz gibiydi kucağımda
nabzı dinmiş
gülücüğü kalmış yüzünde
yurduna özlemi

halbuki

benden sevgi alınca
sonra ayrılmayalım
herkes kendi halınca
zoru sıyırmayalım

tavırlanıp dolduğum

beni yok sayın
varsayın şehir dışındayım
hasta yatıyorum
beni bana bırakın

derdimle kalayım

ıssız sokak kıyısından
kıyılara atacağım kendimi
bir taşa oturup
suyuna salacağım ayaklarımı

çıtır simit ısırıp acıtmadan

düşürdüğün ateş denli
yüreğin yanacak
sevi anıları kucaklayacak

çocukluğum
peşimi bırakma

yum arsızına kabul
vurusu yok susuşun
umarsızına makbul
kurusu yok tutuşun

çıdamından yakarış

su denize akıyor
yol gibi akamadım
gece güne çıkyor
dal gibi bakamadım

deniz kuma karışır