Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

yalnızım
yalnız olduğumu
anlamadın
hep yanımdaydın
yalnızlığımı almadın

yüzü bana kalınca
kırışıklarımdan tut
çocukluğundu unut
geçmişine dalınca
dereden inerdi seli
tepetaklak götürmemi

gün cama hemen değmiş
yusufçuk seslenirken
dağ tepe ışık yağmış
seherle beslenirken

uykudan göz açınca

elli ellibeş yaşı
perişan üstü başı
yağmurla çıka geldi
oturdu ayrı
masa köşe

zorlamış inadını
kar olmuş durmaktadır
sıralamış adını
kur olmuş sormaktadır

sunsada muradını

kaç yıldız kaydı
denizleri kabartıp
kaç ay tutuldu

çoban yıldızım
ışık topuna döndü

beni yok sayın
varsayın şehir dışındayım
hasta yatıyorum
beni bana bırakın

derdimle kalayım

gölgesinde sevişir
birbirlerinde taşıp
sözlerine ilişir
sevgilerinde aşıp
**incitmeden kimseyi
**yüreklerden konseyi

yum arsızına kabul
vurusu yok susuşun
umarsızına makbul
kurusu yok tutuşun

çıdamından yakarış

ıssız sokak kıyısından
kıyılara atacağım kendimi
bir taşa oturup
suyuna salacağım ayaklarımı

çıtır simit ısırıp acıtmadan