Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

yok mu yeryüzünde eşi benzeri
yüzü gülümsesin gülücüğünde
mutluğunu gördü neylesin zeri
yüzü gülümsesin gülücüğünde

yoluna serilsem can olabilsem

sevgide yoksa payın
zorlayıp durma dostum
doğarsa parlar ayın
horlayıp yorma dostum

keyfiyle yerindendir

sel oldu an
boz bulanık akıp giden
kederime
kaderime terkeden

şafak söküyor

Kaç kere ağladım
Hep dudak büktün
Nedendir gülmezken
Güldün

Kaç kere ağırladım

batıya bakar
oturduğum oda
babadağında
ay görünür
gün batımında

seherle doğan güneş
ısıldım yele değdim
gözleri boğan ateş
asıldım sele değdim
dağlara güle değdim

özleri sayıp
gözledim bir bir
pardılar parpılanmış
özlere bir bir

ocak başında ebem

hayatın köprüsü olunca insan
olmadık işleri yapar mı yapar
ömrünün törpüsü niçine nisan
ilmedik eşleri kapar mı kapar

uzaklaştım sanır gelişine bak

haybeye kömür aldı
başkasına satacak
heybeye ekmek doldu
doğalgazda yutacak

trilyonlarca çekip

hambat ova geniş düz
sığamadık daraldık
yarısı bal yarısı tuz
yığamadık derildik

yolları çok yolsuzuk