Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

1
şubatın ilk haftası
umut aşıladığım
çıdamlıydı yaftası
başa karşıladığım

gecenin bir ucu akşama değer
öteki ucu tana
yarasa kanadına

gecede saman sepilmiş
gök ışıl ışıl ay gülümser

hayatın köprüsü olunca insan
olmadık işleri yapar mı yapar
ömrünün törpüsü niçine nisan
ilmedik eşleri kapar mı kapar

uzaklaştım sanır gelişine bak

haybeye kömür aldı
başkasına satacak
heybeye ekmek doldu
doğalgazda yutacak

trilyonlarca çekip

hambat ova geniş düz
sığamadık daraldık
yarısı bal yarısı tuz
yığamadık derildik

yolları çok yolsuzuk

Kaç kere ağladım
Hep dudak büktün
Nedendir gülmezken
Güldün

Kaç kere ağırladım

batıya bakar
oturduğum oda
babadağında
ay görünür
gün batımında

özleri sayıp
gözledim bir bir
pardılar parpılanmış
özlere bir bir

ocak başında ebem

seherle doğan güneş
ısıldım yele değdim
gözleri boğan ateş
asıldım sele değdim
dağlara güle değdim

sıkıntısı bitince
alabilse kendine
yıkıntısı geçince
dalabilse kendine

koruda çam dalıyla