Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

hayatın köprüsü olunca insan
olmadık işleri yapar mı yapar
ömrünün törpüsü niçine nisan
ilmedik eşleri kapar mı kapar

uzaklaştım sanır gelişine bak

hambat ova geniş düz
sığamadık daraldık
yarısı bal yarısı tuz
yığamadık derildik

yolları çok yolsuzuk

sıkıntısı bitince
alabilse kendine
yıkıntısı geçince
dalabilse kendine

koruda çam dalıyla

yelağzında gülüyordum
nerelere götürmemiş ki
yok efendim neler neler
ağzım kulaklarımdaymış

gördün müydün gözünle

çığlığa dalan martı
sevdiğimi bilmez mi
deniz gök mavi artı
yüreğimi dilmez mi

yosunlu kıyısında

bağında üzüm bitti
dağında özüm gitti
çiçek bahçesindeyim
çağında sözüm yitti

evinin önü darı

nerede kaldı
çocuksu yıllarım
geçti gelmez
içti dolmaz

dudunu topladığımız

nedensiz cana kıyımdır
gözlerden ok batışında
korkudan mı sıfırlanır
sözlerden çok atışında
……………….öyküler anlat
gerçek olsun yalansız yalın

elediğin elekten savrulduğumdan beri
dağları dağlarla vur ezilesin demeden
çağları çağlarla bur üzülesin yemeden
çekilesi felekten kavrulduğumdan yeri

diken oldu battığı yerlerde kanım akar

önünde iki anakara
boğazda düğümlenir
barış dileğiniz
hava bulutlu inadına
ayda yok yıldızlarda
çekilmişler sahne ardında