Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

burgamına akıp giden
yelesinden yırtık düşü
yalnızlığında bir geden
telesinden pırtık kuşu

teninden sıyırdığın an

seni gören gün
gözlerinde gün görür
büyülediğin
sözlerinde ön görür

düş içinde düş

sıkıntılarında
kime sığınırsın bilmem
altın çiçeklerdi papatyalar
yol kıyısında kolye gibi

yıkıntılarında

elma yanağına düş
çocukluğuma çağrı
artığın kalan gülüş
demir eriten bağrı

ne gölgene giresin

çisentiydin ayazdan damladan düşür göle
nereye bakınsaydım düşüne dalardım can
sütte kaşık gibi bak kibrin tertemiz solucan
kesintiydin beyazdan yazımdan üşür çöle

iyilik bilmez yazma kandığından zamandır

çitlembiğinde şafağın
tam orta yerindesiniz
dibinde kalkan ufağın
dünküne serindesiniz

ibibikler ötmeden gel

çitlembiğin yüzünde
güllerde açadursun
gülücüğün gözünde
göllerde saçadursun

sevda okur yazarım

bir çınar ağacı
her şeyin tanığıysa
ister anlatır
istemezse anlatmaz

anlatmalı mı

çıkmazın içindesin
gitme usun ucunda
nedene niçindesin
yaşamağa acunda
çatırdayan çatının
acısı dinmeden daha

çileli yaşama say
notalara porte diz
çizeli şavkında ay
potalara kerte iz

okudu yüreğe duy