Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

ayışığı erdi
ince sızısıylaydı
ay geceye çileydi
alın yazısıylaydı

pervasızca olsaydı

parmağının ucunda
sevgilerle dolu hünerin
bell’olur dokunuşunda
paşa kılıcı gibi dikine ama yumuşacık

ay yüzlü hemşire Aybeniz hanım

yarım ağız sözünü
yarım yamalak duydu
ana ciçek özünü
armut ağacı doydu

tomurcuğa bürünen

anılmasın ki adı anılarıma düşmesin
sözüne kandığımın alçağın tekisin be
sanılmasın bir cadı kanılarıma taşmasın

közüne bandığımın düz çağın pekisin be
pozuna yandığımın saçağın köküsün be

bekler iken sen dolaş
gezilmedik yollardan
can zorundan an telaş
sezilmedik bollardan

yönü yurdun şaşırma

bağlılığı bekler iken seviye
tanıdık kişiye bildik ilgisiz
dağlılığı batsa hep biteviye
nice çokbilmişe ildik bilgisiz

tıkanmasa bile üzüntüsüne

varlığımsın her an
gittiğin yerlerde kalır aklım
gözlerim yanar
soluk alamadığım bunaldığım

özlemim katlanır durmadan

bahçede bul hıyarı
boydan boya uyarı
beklediğim gelmedin
haberi kim duyarı

bahçede bal kabağı

uyandırıyor
yüreğimin atışları
kır beyazı
çiçek yağmuru

kaplıyor çevreyi

bahar fışkırınca çaltı dibinde
ayvadana açar gönlüme esen
mutluluğu yalar keçi cebinde
yamacına dolar dağına desen

menekşe kokusu sarar evreni