Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

geceyarısı camdan bakınca
sokak lambaları yanıyor
belli belirsiz bir ince duman
komşularımın bacasından
lodos kuzeye doğru sürüyor
gök karanlığında kara bulutları

yanan kandillerinde
ışıyor gözlerim
soluğum yetmiyor
sönmüyor astımım

kirpiklerime yel değdi

küllüğünüzün rengi
solup rengini almış
ona mıdır külrengi
kup ahengi kısalmış

bir yerdeydi ocağın

kurduğu düşte yok
umudunu sarın git
belalım başta çok
bedelinde yarın bit

yanıp yanılsa yalın

kaçı kadar gücü yanar
kaç çağlayana eş olur
hay huy içinde unutursam söyle
dudağında gülücüğü düşürme
saçlarındaki dalgayla savrulduğum ırmaklara

kurtar beni yaradan demeliydi önceden
sürgünle yaşamaktan düşünmeliyim yine
ağladığa gülene yaşlar derdimden artar
sine doldukça derdi öykülerden çoğalır

sözü söylemez oldu deli gönül divanem

kuruca soğanı yumruğunla kır
ekmeğine sar ye ağız tadınla
üstü kovan altı tamtakır bakır
ekmeğine tohum yağız fidanla

yanıyorsa bile mumu üşütür

dikilmiş fidan idin
gülücüğünde çınar
baharın yutan idin
cücüğüne de çınar

onlarca yıl tanıktır

küçücük bir kuş
cıvıltısında bayramda
çığlığında hoş
kımıldanır buramda
çağrısıyla yaramda

yakamoz denizin içinde
deniz ayağıma dokunur
tavşan kanında bir keyif
deminde bir çay kokusu

kaba ıslıkla bir türküden