Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

soluk benizli deniz
yüzünden düşen bin parça
ömürlere savrulan
yeli yamacımıza alırdı anlayan

yırtılacak gibiydi sesimiz

gözünde akanı oluk gibi kan
sancında burama acır içimde
özünde atanı bakır çalar tan
kavurma yarama acır içimde

yüze gülen yanı evrilir sözde

gözyaşlarınla ıslanan
gülen resmimde izi
dudaklarından düşen
öpücükler dizi dizi

sırtım eğriliyor

uzağına düşer dal
kokusunu duyar mı
tuzağını deşer al
dokusuna uyar mı

kan

buluttan kopan suları delirir
deli deli köpürür yağmur gözü
yerlere düşer baloncuk baloncuk

tepede hüngür hüngür langur lungur
şiddetlenip akar şimşekler çakar

bir tutam sevda
ısladım ayışığıyla
toprak kokusuydu
genizde duyduğum
istanbul gecesinde

kaynayınca ılıca
tutuşur su
üzerine tavan çöker

katışır yükü yüklüce
sağır olur doğrusu

yeli avucunda savrulan
ayrılık ezgilerinin tınısında
çalma kapımı
yeterince hüznüm var

üzerimde bulutlar

ağrılarım ağır
taşıyabileceğimden çok
her yanım tutulmuş
dayak yemiş gibiyim
küs gibiyim içim buruk

ağladığımda
mutluluk dolar
boşluğuna

gözlerimin içinin güldüğünü
söylerler