Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

utanırca esen yel
denizli de yaz gibi
aralık on açan gül
zemheride tuz gibi

bitki çayı içerken

ah bir duyabilsem
içimden geçenlerin sesini
aktarabilsem
duyguları yazıya dökebilsem

ah bir bilebilsem

acı hüzün yüzünde
an
kuşkulu yalnızlığından
önde

düşledikçe

taşlı yolların
kaldırım nöbetinde
güneşi bekler
eğilmiş güne bakar

yazgılarında

üzümü sıkın suyu kırmızıya dursun
kömüürde ateşkırmızısı korsun
öpücüklerle yaşıyorsun el öpenlerin çok olsun

savaşa yoksulluğa ölüme karşı
ayakta kalabiliyorsun yaşayabiliyorsun

aklım başımda değil
sen gidince
süklüm püklüm
dineldim kaldım

kaldırımlara

özlediğime dek ömrüm törpüsü
çiçek mutluluğa koklanır sandı
gönüllerde açar güller köprüsü
gözünde değince yoklanır andı

kanadıkça yanar derdin ocağı

parmak aralarında damarlar çekiyor
cımbızlanmış gibiyim tel tel
ekmeğe zeytine sevgine açlığımda
ırmaklarında yundum sevda denizinin
yudum yudum anıyorum bahar tazeliğnde

kapadım gözlerimi
çevrenimde yıldız
fesleğen kokardı
uzanabilseydi eğer

doyumsuz bir tat

ala banılmış
gecede kayan yıldız
komasın beni
gecede yapa yalnız

al umutlarım