Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

göze takılan sayfa
yaprağında anılar
öze yakılan tayf’a
toprağında tınılar

çocukluğunu taşır

yelindeki gül
yağmura dadandıkça
coştukça coşar
dalından budandıkça

ivecen durur

yazdırana bakınca
ustalık armağandır
dövmelice çağandır
kazdırana yakınca

aklına koyan kimdi

tadın tuzun olmadı
yavanlığı üstünde
adın sözün dolmadı
havanlığı üstünde

kiri gerdanda dokur

yavansa sözü
konuştukça mı batar
yavıncar* özü
düşündükçe mi batar

gülünç olunca

yaylanın yollarına
tozlanır kollarına
tez asın mendilini
al elma dallarına

yaylanın çürük taşı

acılarımda neden hepsi senin yüzünden
boşa yorma kendini durum ortada açık
uzun söze gerek yok uykularımda kaçık
dağlarına kar yağdı ayrılığa düzünden

bozuldu düzenimle tadım tuzum dağıldı

mavi kırlangıçların
kanat çırpınışında
muştuları seslenir
baharın sevinciyle
umutları yeşerir

bana yetersin
sat gitsin yalnızlığı
yar olmaz bana
olmaz senden başkası

ikimiz biriz

sevgi tohumları ekmek gerek gönüllere
kimsesizlere uzanmalı önce ellerimiz
ana sevecenliğini yaşasın
gözyaşlarında boğulmasın
avuçlarında acıları dağılsın