Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

düşümde sorduğum
düşünme dedi
tasarladım varsayıp
düşleme dedi

yıllara sordum

yollar aşar yüceden
dağlar doğru olsada
eğri büğrü heceden
yanlış doğru olsada

sinelere ağ atmış

ateşi yanmaz evin bacası yokluk tüter
terk etmeyin sevin acısı sevinç yutar
doğa salıverir mi buza kesmiş güneşi
tutar densizi devin gecesi güne çatar

dalaşır us çıdama yakar çıtır ayaza

eski yaralar
kanatıldı
tarihten gelen
hüzün sinmiş türkülerde
sızın nasıl dinecek

yanıtsız soru
takıldı kafasına
yeli esmiyor
dön artık eşek gözlü

süremler yükü

gözlediğinle bezgin
köhne evinde çıkıp
özlediğinden sezgin
yalnızlığından bıkıp

hastalanır yatakta

iki kara göz
gözlerimde gezinirken
okşayıcı sevici
yüreğe dokunur bir ucu
buğusu camda kalan

gözlerin bir yudum
mutluluk kabı
denizlere dalmış gibi
gözlerinde uyudum

mavi bir deniz

büyüyen asilikte
akan gözyaşlarım
çalınan baharlarım
masum duygularım

anlayamadın

gün battı ay doğdu
karanlığa su değiyordu
hüzün dolar gecede
gönlüm karalanınca

yatışır mı bir gecelik