Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

ağustosun beşiydi
yıl iki bin dokuz
hı dedim çayım geldi
yeğen mustafa şip şak
çay terimi aldı

çanına ot tıkamalı
bu yüreğin
sevi dili verimsiz kısır
canım dediğinden
anla bir geçiyor

neredeydi ki
atın üstünde eros
gülüşü hınzır
gül goncasında alı

gözlerinde ok

ayın burcunda hale
döner gelirsen ele
söylediğim de şimdi
çiğdemle güzel lale

bostan tarlası karpuz

söz arasında gücü
köprü altı karanlık
çekildiğim bir anlık
deveboynu hörgücü

el ayağında kasınç

sessiz odanda
yine yalnız
geçer mi ağladığın günler

sevin eğlen
seviş sevgilen

sen olunca yanımda
dolunaydan serince
esen bunca anımda
yolunaydın derince

boyun bükene güle

dağ çiçeğim
taş kekiğim
kardelenim
asi fırtınam
ayaza kara buza
tipiye karaya beyaza

kırılır kaleminde incecik çizgi
sırtı taş duvara deydi deyeli
yırılır aleminde gencecik izgi
uzunca kulvarı baydı bayıla

kırmızı karanfil kokusuna gir

şehir dediğin kolay
sevilecek şey midir
göğünden mavi olay
savılacak ney midir

zehir dediğin tuzak