Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

özlem alında değer
gülümsesen yetecek
gitme salında meğer
gülümsesen yetecek

arada bir sorduğun

dünya bize yetecek
düşünebilsek azcık
barış gölü yedecek
düşünebilsek azcık

insan kokusu sinsin

fesleğen kokusu soluyuşunda
bir kınalı gelin gelir hanaydan
sevdiğini söyler her duyuşunda
bir kınalı gelin gelir hanaydan

deşelesen yara ezgi içinde

ısıtanımsın
akan sular donduğunda
baharımsın
özümde buğulanan tazecik
çöl süremleri konduğunda

Başın bağrımda dursun
Uyu demem sana
Bizi çok uyuttular
Sen bari uyanık kal

Bizim ninnilere

bir damla hüzün
gülücüğe eş
görünen yüzün
geleceğe düş

aldırma geçer

bir çırpıda iki yaprak
sallanır durur dalına
özlem içinde ki toprak
hallenir kurur yalına

suya özlemi kavurur

bir çocuğun yüreğinde
sarmalına almalı geceyi
ardışık gölgelerini ürküt
umduğu taşırmalı tana

“gönül yanığında esinle

neden ağladı
hep yüzüme bakarak
gönül dağında
içten içe yakarak
ırmaklaşıp akarak

dost elinden dolu içen
daha ne ister kanmışa
sevdiğinde esrik geçen
daha ne ister yanmışa

gönül türküsü okuyan